रराज कुन्त्या माद्रया च पाण्डु: सह वने चरन् । करेण्वोरिव मध्यस्थ: श्रीमान् पौरंदरो गज:,कुन्ती और माद्रीके साथ वनमें विचरते हुए महाराज पाण्डु दो हथिनियोंके बीचमें स्थित ऐरावत हाथीकी भाँति शोभा पाते थे
vaiśampāyana uvāca | rarāja kuntyā mādrayā ca pāṇḍuḥ saha vane caran | kareṇvor iva madhyasthaḥ śrīmān paurandaro gajaḥ ||
বৈশম্পায়নে ক’লে—কুন্তী আৰু মাদ্ৰীসহ অৰণ্যত বিচৰণ কৰা পাণ্ডু, দুটা হস্তিনীৰ মাজত অৱস্থিত ইন্দ্ৰৰ শ্ৰীমান ঐৰাৱত গজৰ দৰে শোভিত হৈছিল।
वैशम्पायन उवाच
Even in withdrawal from the kingdom, a ruler’s inner nobility and restraint can remain intact; dignity is shown not by location or power but by conduct and harmonious companionship amid adversity.
The narrator describes Pāṇḍu living and roaming in the forest with his two wives, Kuntī and Mādrī, portraying his splendor through a simile: he appears like Indra’s elephant Airāvata standing between two female elephants.