Shloka 14
Ādi Parva, Adhyāya 113 — Maryādā-sthāpana (Śvetaketu’s Boundary) and the Niyoga Deliberation of Pāṇḍu and Kuntī
इत्युक्त्वा स महातेजा: शातकुम्भं कृताकृतम् रत्नानि च विचित्राणि शल्यायादात् सहस्रश:,यह कहकर महातेजस्वी भीष्मजीने राजा शल्यको सोना और उसके बने हुए आभूषण तथा सहस्ौ्रों विचित्र प्रकारके रत्न भेंट किये। बहुत-से हाथी, घोड़े, रथ, वस्त्र, अलंकार तथा मणि-मोती और मूँगे भी दिये
ity uktvā sa mahātejāḥ śātakumbhaṃ kṛtākṛtaṃ ratnāni ca vicitrāṇi śalyāyādāt sahasraśaḥ
এইদৰে কৈ মহাতেজস্বী ভীষ্মে ৰজা শল্যক শুদ্ধ সোণ—গঢ়া আৰু অগঢ়া—আৰু সহস্ৰ সহস্ৰ বিচিত্ৰ ৰত্ন দান কৰিলে। তাৰ পিছত ৰাজধৰ্ম অনুসৰি তেওঁ বহু হাতী, ঘোঁৰা, ৰথ, বস্ত্ৰ, অলংকাৰ, মণি-মুক্তা আৰু প্ৰৱালো উদাৰভাৱে অৰ্পণ কৰিলে।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dāna as a kṣatriya virtue: generous, honorable gifting is a form of dharma that builds trust, acknowledges status, and creates ethical bonds of reciprocity and alliance.
After speaking, Bhīṣma formally honors King Śalya by giving large quantities of gold (both worked and unworked) and many kinds of jewels—along with other royal gifts—signaling respect and reinforcing political and social ties.