Adhyaya 2
The Killing of Trishira and the Birth of Vritra
ত্ৰিশিৰাৰ বিশাল তপস্যাৰ শক্তিত ভীত হৈ ইন্দ্ৰই তেওঁক ধ্যানৰত অৱস্থাত বজ্ৰৰে আঘাত কৰে। তাৰ পিছত তক্ষ নামৰ এজন কাঠকটীয়াৰ দ্বাৰা তেওঁৰ তিনিটা মূৰ কাটি পেলায়। ইয়াৰ পৰা ক্ৰোধিত হৈ ত্বষ্টাই ইন্দ্ৰক বধ কৰিবলৈ বৃত্ৰ নামৰ এজন শক্তিশালী অসুৰৰ সৃষ্টি কৰে।
Shlokas
Verse 1
त्रिशिरवधानन्तरं वृत्रोत्पत्तिवर्णनम् व्यास उवाच अथ स लोभमुपेत्य सुराधिपः समधिगम्य गजासनसंस्थितः । त्रिशिरसं प्रति दुष्टमतिस्तदा मुनिमपश्यदमेयपराक्रमम्
ব্যাসে ক’লে: (ইয়াত ত্ৰিশিৰাৰ মৃত্যু আৰু বৃত্ৰৰ জন্মৰ বৰ্ণনা আৰম্ভ হৈছে)। তাৰ পিছত লোভৰ বশৱৰ্তী হৈ আৰু ত্ৰিশিৰাৰ প্ৰতি দুষ্ট বুদ্ধিৰে দেৱৰাজ ইন্দ্ৰই হাতীত উঠি অপৰিমেয় পৰাক্ৰমী মুনিজনক দেখা পালে।
Verse 2
तमभिवीक्ष्य दृढासनसंस्थितं जितगिरं सुसमाधिवशं गतम् । रविविभावसुसन्निभमोजसा सुरपतिः परमापदमभ्यगात्
তেওঁক দৃঢ় আসনত বহি থকা, মৌনতা অৱলম্বন কৰা, গভীৰ সমাধিত মগ্ন আৰু সূৰ্য্য তথা অগ্নিৰ দৰে তেজস্বী দেখি দেৱৰাজ ইন্দ্ৰই অনুভৱ কৰিলে যে তেওঁ এক চৰম বিপদৰ সন্মুখীন হৈছে।
Verse 3
कथमसौ विनिहन्तुमहो मया मुनिरपापमतिः किल सम्मतः । रिपुरयं सुसमिद्धतपोबलः कथमुपेक्ष्य इहासनकामुकः
হায়! মই এই নিষ্পাপ আৰু সন্মানীয় মুনিক কেনেকৈ বধ কৰিম? তথাপিও, মোৰ সিংহাসনৰ প্ৰতি লোভী এই শত্ৰুক কেনেকৈ উপেক্ষা কৰিম যাৰ তপস্যাৰ শক্তি অতি প্ৰবল?
Verse 4
इति विचिन्त्य पविं परमायुधं प्रति मुमोच मुनिं तपसि स्थितम् । शशिदिवाकरसन्निभमाशुगं त्रिशिरसं सुरसङ्घपतिः स्वयम्
এইদৰে ভাবি দেৱৰাজ ইন্দ্ৰই নিজেই সূৰ্য আৰু চন্দ্ৰৰ দৰে উজ্জ্বল আৰু দ্ৰুতগামী বজ্ৰ অস্ত্ৰ তপস্যাত মগ্ন ত্ৰিশিৰা মুনিৰ ওপৰত নিক্ষেপ কৰিলে।
Verse 5
तदभिघातहतः स धरातले किल पपात ममार च तापसः । शिखरिणः शिखरं कुलिशार्दितं निपतितं भुवि चाद्भुतदर्शनम्
সেই আঘাতত তপস্বীজন পৃথিৱীত পৰি মৃত্যুবৰণ কৰিলে, তেওঁক বজ্ৰৰ আঘাতত মাটিত পৰি থকা পৰ্বতৰ এক আচৰিত শৃংগৰ দৰে দেখা গৈছিল।
Verse 6
तं निहत्य मुदमाप सुरेश- श्चुक्रुशुश्च मुनयस्तु संस्थिताः । हा हतेति भृशमार्तनिःस्वनाः किं कृतं शतमखेन पापिना
তেওঁক হত্যা কৰি দেৱৰাজ আনন্দিত হ’ল, কিন্তু তাত থকা মুনিসকলে অতি দুখেৰে চিঞৰি উঠিল, 'হায়! তেওঁক হত্যা কৰা হ’ল! এই পাপী ইন্দ্ৰই কি কৰিলে?'
Verse 7
विनापराधं तपसां निधिर्हतः शचीपतिः पापमतिर्दुरात्मा । फलं किलायं तरसा कृतस्य प्राप्नोतु पापी हननोद्भवस्य
শচীৰ স্বামী, দুৰাত্মা আৰু পাপীয়ে কোনো অপৰাধ নোহোৱাকৈ এই তপস্যাৰ নিধিক হত্যা কৰিলে। এই পাপীয়ে তেওঁ কৰা এই হত্যাৰ ফল অতি সোনকালে লাভ কৰক।
Verse 8
तं निहत्य तरसा सुरराजो निर्जगाम निजमन्दिरमाशु । स हतोऽपि विरराज महात्मा जीवमान इव तेजसां निधिः
তেওঁক হত্যা কৰি দেৱৰাজ সোনকালে নিজৰ ধামলৈ গুচি গ’ল। নিহত হোৱাৰ পিছতো সেই মহাত্মা তেজৰ নিধিৰ দৰে জীয়াই থকা যেন লাগিছিল।
Verse 9
तं दृष्ट्वा पतितं भूमौ जीवन्तमिव वृत्रहा । चिन्तामापातिखिन्नाङ्गः किं वा जीवेदयं पुनः
মাটিত পৰি থকা অৱস্থাতো তেওঁক জীয়াই থকা যেন দেখি বৃত্ৰাসুৰৰ বিনাশক ইন্দ্ৰ অতি চিন্তিত আৰু বিচলিত হৈ পৰিল, তেওঁ ভাবিলে, 'এওঁ কি আকৌ জীয়াই উঠিব?'
Verse 10
विमृश्य मनसातीव तक्षाणं पुरतः स्थितम् । मघवा वीक्ष्य तं प्राह स्वकार्यसदृशं वचः
মনতে গভীৰভাৱে চিন্তা কৰি ইন্দ্ৰই ওচৰতে এজন কাঠকটীয়া থকা দেখিলে আৰু নিজৰ স্বাৰ্থসিদ্ধিৰ বাবে তেওঁক এইদৰে ক’লে।
Verse 11
तक्षंश्छिन्धि शिरांस्यस्य कुरुष्व वचनं मम । मा जीवतु महातेजा भाति जीवन्निव स्वयम्
হে কাঠকটীয়া! ইয়াৰ মূৰবোৰ কাটি পেলোৱা আৰু মোৰ আদেশ পালন কৰা। এই মহাতেজস্বীজনক জীয়াই থাকিবলৈ নিদিবা; তেওঁ এতিয়াও জীয়াই থকাৰ দৰে জিলিকি আছে।
Verse 12
इत्याकर्ण्य वचस्तस्य तक्षोवाच विगर्हयन् । तक्षोवाच महास्कन्धो भृशं भाति परशुर्न तरिष्यति
তেওঁৰ কথা শুনি কাঠকটীয়াজনে সেই কামক নিন্দা কৰি ক’লে, 'তেওঁৰ কান্ধবোৰ বৰ বিশাল; মোৰ কুঠাৰখনে কাটিব নোৱাৰিব।'
Verse 13
ततो नाहं करिष्यामि कार्यमेतद्विगर्हितम् । त्वया वै निन्दितं कर्म कृतं सद्भिर्विगर्हितम्
গতিকে মই এই ঘৃণনীয় কাম নকৰোঁ। আপুনি সঁচাকৈয়ে এক নিন্দনীয় কাম কৰিছে, যিটো ধাৰ্মিকসকলে গভীৰভাৱে ঘৃণা কৰে।
Verse 14
अहं बिभेमि पापाद्वै मृतस्यैव च मारणे । मृतोऽयं मुनिरस्त्येव शिरसः कृन्तनेन किम्
মই মৃতকক আঘাত কৰাৰ পাপলৈ ভয় কৰোঁ। এই ঋষি ইতিমধ্যে মৃত; তেওঁৰ মূৰ কাটি কি লাভ?
Verse 15
भयं किं तेऽत्र सञ्जातं पाकशासन कथ्यताम् । इन्द्र उवाच सजीव इव देहोऽयमाभाति विशदाकृतिः
হে পাকশাসন, কওক, এই ক্ষেত্ৰত আপোনাৰ মনত কি ভয়ৰ সৃষ্টি হৈছে? ইন্দ্ৰই ক’লে, নিৰ্মল ৰূপৰ এই শৰীৰটো যেন এতিয়াও জীয়াই আছে তেনেকৈ জিলিকি উঠিছে।
Verse 16
तस्माद्बिभेमि मा जीवेन्मुनिः शत्रुरयं मम । तक्षोवाच नात्र किं त्रपसे विद्वन् क्रूरेणानेन कर्मणा
গতিকে মই ভয় কৰোঁ যে মোৰ শত্ৰু এই ঋষিজন পুনৰ জীয়াই উঠিব পাৰে। কাঠকটীয়াটোৱে ক’লে, হে জ্ঞানীজন, আপুনি এই নিষ্ঠুৰ কামৰ বাবে লজ্জিত নহয়নে?
Verse 17
ऋषिपुत्रमिमं हत्वा ब्रह्महत्याभयं न किम् । इन्द्र उवाच प्रायश्चित्तं करिष्यामि पश्चात्पापक्षयाय वै
এই ঋষিপুত্ৰক হত্যা কৰি আপুনি ব্ৰহ্মহত্যাৰ পাপলৈ ভয় নকৰেনে? ইন্দ্ৰই ক’লে, পাপ বিনাশৰ বাবে মই পিছত প্ৰায়শ্চিত্ত কৰিম।
Verse 18
शत्रुस्तु सर्वथा वध्यश्छलेनापि महामते । तक्षोवाच त्वं लोभाभिहतः पापं करोषि मघवन्निह
হে মহমতি, শত্ৰুক যিকোনো উপায়েৰে হত্যা কৰিব লাগে, আনকি প্ৰতাৰণাৰেও। কাঠকটীয়াটোৱে ক’লে, হে মঘৱন, লোভৰ বশৱৰ্তী হৈ আপুনি ইয়াত পাপ কৰিছে।
Verse 19
तं विनाहं कथं पापं करोमि वद मे विभो । इन्द्र उवाच मखेषु खलु भागं ते करिष्यामि सदैव हि
হে বিভো, কওক, কোনো কাৰণ অবিহনে মই কেনেকৈ পাপ কৰিব পাৰোঁ? ইন্দ্ৰই ক’লে, মই নিশ্চয়কৈ যজ্ঞত তোমাৰ বাবে সদায় এটা অংশ নিৰ্ধাৰণ কৰিম।
Verse 20
शिरः पशोस्तु ते भागं यज्ञे दास्यन्ति मानवाः । शुल्केनानेन छिन्धि त्वं शिरांस्यस्य कुरु प्रियम्
মানুহে যজ্ঞত তোমাক বলি দিয়া পশুৰ মূৰটো তোমাৰ অংশ হিচাপে দিব। এই পুৰস্কাৰৰ বিনিময়ত তুমি তাৰ মূৰবোৰ কাটি পেলোৱা আৰু মোৰ প্ৰিয় কাম কৰা।
Verse 21
व्यास उवाच एतच्छ्रुत्वा महेन्द्रस्य वचस्तक्षा मुदान्वितः । कुठारेण शिरांस्यस्य चकर्त सुदृढेन हि
ব্যাসে ক’লে: মহেন্দ্ৰৰ এই কথা শুনি কাঠকটীয়াটো আনন্দিত হ’ল। তেওঁ নিজৰ অতি শক্তিশালী কুঠাৰেৰে তাৰ মূৰবোৰ কাটি পেলালে।
Verse 22
छिन्नानि त्रीणि शीर्षाणि पतितानि यदा भुवि । तेभ्यस्तु पक्षिणः क्षिप्रं विनिष्पेतुः सहस्रशः
যেতিয়া কটা যোৱা তিনিটা মূৰ মাটিত পৰিল, তেতিয়া সেইবোৰৰ পৰা হাজাৰ হাজাৰ চৰাই খৰকৈ উৰি ওলাই আহিল।
Verse 23
कलविङ्कास्तित्तिरयस्तथैव च कपिञ्जलाः । पृथक्पृथग्विनिष्पेतुर्मुखतस्तरसा तदा
সেই সময়ত মুখৰ পৰা কলবিঙ্ক, তিত্তিৰ আৰু কপিঞ্জল চৰাইবোৰ পৃথকে পৃথকে অতি বেগেৰে ওলাই আহিল।
Verse 24
येन वेदानधीते स्म सोमं च पिबते तथा । तस्माद्वक्त्रात्किलोत्पेतुः सद्य एव कपिञ्जलाः
যিটো মুখেৰে তেওঁ বেদ পাঠ কৰিছিল আৰু সোমৰস পান কৰিছিল, সেই মুখৰ পৰাই তৎক্ষণাত কপিঞ্জলবোৰ ওলাই আহিল।
Verse 25
येन सर्वा दिशः कामं पिबन्निव निरीक्षते । तस्मात्तु तित्तिरास्तत्र निःसृतास्तिग्मतेजसः
যিটো মুখেৰে তেওঁ সকলো দিশ পান কৰাৰ দৰে চাইছিল, তাৰ পৰা তীব্ৰ তেজস্বী তিত্তিৰ চৰাইবোৰ ওলাই আহিল।
Verse 26
यत्सुरापं तु तद्वक्त्रं तस्मात्तु चटकाः किल । विनिष्पेतुस्त्रिशिरस एवं ते विहगा नृप
হে ৰাজন! ত্ৰিশিৰাৰ যিটো মুখে সুৰা পান কৰিছিল, তাৰ পৰা চাতক চৰাইবোৰ ওলাই আহিল; এইদৰেই সেই চৰাইবোৰৰ জন্ম হ’ল।
Verse 27
एवंविनिःसृतान्दृष्ट्वा तेभ्यः शक्रस्तदाण्डजान् । मुमोद मनसा राजन् जगाम त्रिदिवं पुनः
সেই চৰাইবোৰক এইদৰে ওলাই অহা দেখি শক্ৰই মনত আনন্দ পালে আৰু পুনৰ স্বৰ্গলৈ গুচি গ’ল।
Verse 28
गते शक्रे तु तक्षापि स्वगृहं तरसा ययौ । यज्ञभागं परं लब्ध्वा मुदमाप महीपते
শক্ৰ যোৱাৰ পিছত কাঠকটীয়াটোৱেও যজ্ঞৰ উত্তম ভাগ লাভ কৰি আনন্দিত হৈ অতি বেগেৰে নিজৰ ঘৰলৈ গ’ল।
Verse 29
इन्द्रोऽथ स्वगृहं गत्वा हत्वा शत्रुं महाबलम् । मेने कृतार्थमात्मानं ब्रह्महत्यामचिन्तयन्
তাৰ পিছত ইন্দ্ৰই নিজৰ ঘৰলৈ গৈ মহাবলশালী শত্ৰুক বধ কৰি ব্ৰহ্মহত্যাৰ পাপৰ কথা চিন্তা নকৰাকৈ নিজকে কৃতকাৰ্য বুলি গণ্য কৰিলে।
Verse 30
तं श्रुत्वा निहतं त्वष्टा पुत्रं परमधार्मिकम् । चुकोपातीव मनसा वचनं चेदमब्रवीत्
পৰম ধাৰ্মিক পুত্ৰক হত্যা কৰা বুলি শুনি ত্বষ্টাই মনত অতিশয় ক্ৰোধিত হৈ এই কথা ক’লে।
Verse 31
अनागसं मुनिं यस्मात्पुत्रं निहतवान्मम । तस्मादुत्पादयिष्यामि तद्वधार्थं सुतं पुनः
"যিহেতু তেওঁ মোৰ নিৰ্দোষী মুনি পুত্ৰক হত্যা কৰিছে, গতিকে মই তেওঁক বধ কৰিবলৈ পুনৰ এজন পুত্ৰৰ জন্ম দিম।"
Verse 32
सुराः पश्यन्तु मे वीर्यं तपसश्च बलं तथा । जानातु सर्वं पापात्मा स्वकृतस्य फलं महत्
"দেৱতাসকলে মোৰ বীৰ্য আৰু তপস্যাৰ বল দেখক। সেই পাপী আত্মাই নিজৰ কৰ্মৰ মহৎ ফল ভোগ কৰক।"
Verse 33
इत्युक्त्वाग्निं जुहावाथ मन्त्रैराथर्वणोदितैः । पुत्रस्योत्पादनार्थाय त्वष्टा क्रोधसमाकुलः
এইবুলি কৈ ক্ৰোধত অভিভূত হৈ ত্বষ্টাই পুত্ৰ লাভৰ বাবে অথৰ্ববেদত বিহিত মন্ত্ৰৰে অগ্নিত আহুতি দিলে।
Verse 34
कृते होमेऽष्टरात्रं तु सन्दीप्ताच्च विभावसोः । प्रादुर्बभूव तरसा पुरुषः पावकोपमः
যেতিয়া ধাৰাবাহিকভাৱে আঠ ৰাতি হোম সম্পন্ন হ’ল, তেতিয়া প্ৰজ্বলিত অগ্নিৰ পৰা অগ্নিৰ দৰে এজন পুৰুষ দ্ৰুতগতিত ওলাই আহিল।
Verse 35
तं दृष्ट्वाग्रे सुतं त्वष्टा तेजोबलसमन्वितम् । वेगात्प्रकटितं वह्नेर्दीप्यमानमिवानलम्
ত্বষ্টাই নিজৰ সন্মুখত অপৰিসীম তেজ আৰু শক্তিৰে সমৃদ্ধ পুত্ৰক দেখিলে, যিজন অগ্নিৰ পৰা দ্ৰুতগতিত প্ৰকট হৈ অগ্নিৰ দৰেই প্ৰজ্বলিত হৈ আছিল।
Verse 36
उवाच वचनं त्वष्टा सुतं वीक्ष्य पुरःस्थितम् । इन्द्रशत्रो विवर्धस्व प्रतापात्तपसो मम
সন্মুখত থিয় হৈ থকা পুত্ৰক দেখি ত্বষ্টাই এইদৰে ক’লে: "হে ইন্দ্ৰৰ শত্ৰু! মোৰ তপস্যাৰ শক্তিৰে অপৰিসীমভাৱে বৃদ্ধি পোৱা!"
Verse 37
इत्युक्ते वचने त्वष्ट्रा क्रोधप्रज्वलितेन च । सोऽवर्धत दिवं स्तब्ध्वा वैश्वानरसमद्युतिः
ক্ৰোধত প্ৰজ্বলিত হৈ ত্বষ্টাই এই কথা কোৱাৰ লগে লগে অগ্নিৰ দৰে তেজস্বী সেই পুত্ৰই (বৃত্র) আকাশ স্পৰ্শ কৰি আৰু আকাশক আৱৰি দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি পালে।
Verse 38
जातः स पर्वताकारः कालमृत्युसमः स्वराट् । किं करोमीति तं प्राह पितरं परमातुरम्
পৰ্বতৰ দৰে বিশাল আকাৰ লৈ জন্মগ্ৰহণ কৰা, কাল আৰু মৃত্যুৰ দৰে সেই স্বৰাট পুত্ৰই নিজৰ অত্যন্ত দুখিত পিতৃক সুধিলে, "মই কি কৰিব লাগে?"
Verse 39
कुरु मे नामकं नाथ कार्यं कथय सुव्रत । चिन्तातुरोऽसि कस्मात्त्वं ब्रूहि मे शोककारणम्
"হে নাথ! মোক এটা নাম দিয়ক আৰু মোৰ কৰ্তব্য কওক, হে সুব্ৰত। আপুনি কিয় চিন্তিত হৈছে? আপোনাৰ শোকৰ কাৰণ মোক কওক।"
Verse 40
नाशयाम्यद्य ते शोकमिति मे व्रतमाहितम् । तेन जातेन किं भूयः पिता भवति दुःखितः
"মই আজি আপোনাৰ শোক নাশ কৰিম; এইটো মোৰ দৃঢ় প্ৰতিজ্ঞা। পুত্ৰ জন্ম হোৱাৰ কি লাভ যদি পিতৃ দুখতে থাকে?"
Verse 41
पिबामि सागरं सद्यश्चूर्णयामि धराधरान् । उद्यन्तं वारयाम्यद्य तरणिं तिग्मतेजसम्
মই মুহূৰ্ততে সাগৰ পান কৰিব পাৰো, পৰ্বতবোৰ গুড়ি কৰি ধূলি কৰিব পাৰো আৰু আজি প্ৰচণ্ড তেজস্বী উদীয়মান সূৰ্যক বাধা দিব পাৰো।
Verse 42
हन्मीन्द्रं ससुरं सद्यो यमं वा देवतान्तरम् । क्षिपामि सागरे सर्वान्समुत्पाट्य च मेदिनीम्
মই মুহূৰ্ততে দেৱতাসকলৰ সৈতে ইন্দ্ৰক, যমক বা অন্য কোনো দেৱতাক বধ কৰিম। মই গোটেই পৃথিৱীখন উভালি সকলোকে সাগৰত পেলাই দিম।
Verse 43
इत्याकर्ण्य वचस्तस्य त्वष्टा पुत्रस्य पेशलम् । प्रत्युवाचातिमुदितस्तं सुतं पर्वतोपमम्
পুত্ৰৰ সেই ভয়ংকৰ কথা শুনি ত্বষ্টাই অতিশয় আনন্দিত হৈ পৰ্বতৰ দৰে বিশাল পুত্ৰক উত্তৰ দিলে।
Verse 44
वृजिनात्त्रातुमधुना यस्माच्छक्तोऽसि पुत्रक । तस्माद्वृत्र इति ख्यातं तव नाम भविष्यति
"হে পুত্ৰ! যিহেতু তুমি এতিয়া মোক এই দুখৰ (বৃজিন) পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ সমৰ্থ, গতিকে তোমাৰ নাম 'বৃত্র' বুলি বিখ্যাত হ'ব।"
Verse 45
भ्राता तव महाभाग त्रिशिरा नाम तापसः । त्रीणि तस्य च शीर्षाणि ह्यभवन्वीर्यवन्ति च
"হে মহাভাগ্যৱান! তোমাৰ এজন ভ্ৰাতৃ আছিল ত্ৰিশিৰা নামৰ এজন তপস্বী। তেওঁৰ সঁচাকৈয়ে তিনিটা শক্তিশালী মূৰ আছিল।"
Verse 46
वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञः सर्वविद्याविशारदः । संस्थितस्तपसि प्रायस्त्रिलोकीविस्मयप्रदे
"তেওঁ বেদ আৰু বেদাঙ্গৰ তত্ত্বজ্ঞানী আছিল, সকলো বিদ্যাত নিপুণ আছিল আৰু ত্ৰিলোকক আচৰিত কৰা তপস্যাত মগ্ন আছিল।"
Verse 47
शक्रेण तु हतः सोऽद्य वज्रघातेन साम्प्रतम् । विनापराधं सहसा छिन्नानि मस्तकानि च
"কিন্তু আজি শক্ৰই (ইন্দ্ৰই) বজ্ৰাঘাতেৰে তেওঁক হত্যা কৰিলে। কোনো অপৰাধ নোহোৱাকৈয়ে হঠাতে তেওঁৰ মূৰবোৰ কাটি পেলোৱা হ’ল।"
Verse 48
तस्मात्त्वं पुरुषव्याघ्र जहि शक्रं कृतागसम् । ब्रह्महत्यायुतं पापं निस्त्रपं दुर्मतिं शठम्
"গতিকে হে পুৰুষশ্ৰেষ্ঠ, এই অপৰাধ কৰা, ব্ৰহ্মহত্যাৰ পাপেৰে লিপ্ত, নিৰ্লজ্জ, দুৰ্মতি আৰু শঠ শক্ৰক বধ কৰা।"
Verse 49
इत्युक्त्वा च तदा त्वष्टा पुत्रशोकसमाकुलः । आयुधानि च दिव्यानि चकार विविधानि च
"এইদৰে কৈ পুত্ৰৰ শোকত আতুৰ হৈ ত্বষ্টাই বিভিন্ন দিব্য অস্ত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিলে।"
Verse 50
ददावस्मै सहस्राक्षवधाय प्रबलानि च । खड्गशूलगदाशक्तितोमरप्रमुखानि वै
"সহস্ৰাক্ষক (ইন্দ্ৰক) বধ কৰিবলৈ তেওঁ তাক তৰোৱাল, শূল, গদা, শক্তি আৰু তোমৰ আদি শক্তিশালী অস্ত্ৰ দিলে।"
Verse 51
शार्ङ्ग धनुस्तथा बाणं परिघं पट्टिशं तथा । चक्रं दिव्यं सहस्रारं सुदर्शनसमप्रभम्
"শাৰ্ঙ্গ ধনু, শৰ, পৰিঘ, পট্টীশ আৰু সুদৰ্শনৰ দৰে উজ্জ্বল হাজাৰটা দণ্ড থকা দিব্য চক্ৰও দিলে।"
Verse 52
तूणीरौ चाक्षयौ दिव्यौ कवचं चातिसुन्दरम् । रथं मेघप्रतीकाशं दृढं भारसहं जवम्
"অক্ষয় দিব্য তূণ দুটা, অতি সুন্দৰ কৱচ আৰু মেঘৰ দৰে শক্তিশালী, দ্ৰুতগামী আৰু গধুৰ বোজা বহন কৰিব পৰা ৰথ দিলে।"
Verse 53
युद्धोपकरणं सर्वं कृत्वा पुत्राय पार्थिव । दत्त्वासौ प्रेरयामास त्वष्टा क्रोधसमन्वितः
হে ৰজা! যুদ্ধৰ সকলো সঁজুলি তৈয়াৰ কৰি পুত্ৰক দি, ক্ৰোধিত ত্বষ্টাই তেওঁক আগুৱাই পঠিয়ালে।
Verse 999
इति श्रीमद्देवीभागवते महापुराणेऽष्टादलसाहक्त्यां संहितायां षष्ठस्कन्धे त्रिशिरवधानन्तरं वृत्रोत्पत्तिवर्णनं नाम द्वितीयोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰীমদ্দেৱীভাগৱত মহাপুৰাণৰ ষষ্ঠ স্কন্ধৰ ত্ৰিশিৰা বধৰ পিছত বৃত্ৰৰ উৎপত্তি বৰ্ণনা নামৰ দ্বিতীয় অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।
Frequently Asked Questions
Indra was highly insecure and terrified of Trishira's immense ascetic power (tapas). He feared that the sage would eventually usurp his throne in heaven, prompting him to strike Trishira with his thunderbolt.
Vritra was born from a fierce Atharvanic fire sacrifice (homa) performed by Tvashta, who sought revenge against Indra for the unprovoked murder of his son, Trishira.
When Taksha the carpenter severed Trishira's three heads at Indra's behest, thousands of birds, including Kapinjalas, Tittiris, and Chatakas, emerged from the mouths that formerly read Vedas, drank Soma, and drank wine.
Read Devi Bhagavatam in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.