Adhyaya 65
Nimivaṃśānukīrtana (Genealogical Recitation of the Nimi Line) — with Atri–Soma Origin Motif
ইয়াত সূত কথক; তেওঁ কয় ঋষি অত্রিয়েই সোমৰ পিতা। অত্রি ঊৰ্ধ্ববাহু, শুচি তপস্বী, আৰু কায়‑মন‑বাক্যত সংযত হৈ সহস্ৰ সহস্ৰ দিব্যবছৰ ‘সুদুশ্চৰ’ নামৰ ঘোৰ তপস্যা কৰে। সেই তপস্যাৰ পৰা সোমত্ব প্ৰকাশ পায়—দীপ্ত সোম বহু দিশে কিৰণ বিস্তাৰ কৰি জগত আলোকিত কৰে। তাৰ পাছত গৰ্ভ‑প্ৰসঙ্গ: দহ দেবীয়ে সোমগৰ্ভ ধাৰণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিও ধাৰণ কৰিব নোৱাৰে; উজ্জ্বল গৰ্ভ পৃথিৱীৰ ফালে পতিত হয়। লোকপিতামহ ব্ৰহ্মা লোকহিতাৰ্থে সোমক সহস্ৰ অশ্বযুক্ত ৰথত স্থাপন কৰে, তেওঁৰ নিয়ত আকাশীয় গতি সূচাই। দেবগণ, ব্ৰহ্মাৰ মানসপুত্ৰ আৰু ঋগ‑যজুঃ‑অথৰ্ব‑আঙ্গিৰস পৰম্পৰাই সোমৰ স্তৱ কৰে; তেওঁৰ বঢ়া তেজে ত্ৰিলোক পোষিত হয়। সমুদ্ৰবেষ্টিত পৃথিৱী পুনঃপুনঃ পৰিক্ৰমা কৰাৰ ফলত ভূমিৰ উৰ্বৰতা আৰু বিশেষকৈ ঔষধিৰ উৎপত্তি ঘটে। নিমিবংশ বৰ্ণনাৰ পূৰ্বভূমিকাত এই সোমকথাই বংশৰ দেৱীয় বৈধতা আৰু যজ্ঞাধিকাৰ স্থাপন কৰে।
Shlokas
Verse 1
एति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीये उपोद्धातपादे निमिवंशानुकीर्तनं नाम चतुःषष्टितमो ऽध्यायः // ६४// सूत उवाच पिता सोमस्य वै विप्रा जज्ञे ऽत्रिर्भगवानृषिः / तत्रात्रिः सर्वलोकानां तस्थौ स्वेनौजसा वृतः
এইদৰে শ্ৰীব্ৰহ্মাণ্ড মহাপুৰাণৰ বায়ুপ্ৰোক্ত মধ্যমভাগৰ তৃতীয় উপোদ্ধাতপাদত ‘নিমিবংশানুকীৰ্তন’ নাম চৌষট্টিতম অধ্যায়। সূত ক’লে—হে বিপ্ৰসকল, ইয়াত ভগৱান ঋষি অত্রি, সোমৰ পিতা, জন্মিল; তেওঁ নিজৰ তেজে আৱৃত হৈ সৰ্বলোকৰ মাজত স্থিত থাকিল।
Verse 2
कर्मणा मनसा वाचा शुभान्येव समाचरन् / काष्ठकुड्यशिलाभूत ऊर्द्ध्वबाहुर्महाद्युतिः
তেওঁ কৰ্মে, মনে আৰু বাক্যে কেৱল শুভ আচৰণেই কৰিছিল; কাঠ, দেৱাল আৰু শিলাৰ দৰে অচল হৈ, বাহু উৰ্ধ্বে তুলি মহাতেজে স্থিত আছিল।
Verse 3
सुदुश्चरं नाम तपो येन तप्तं महात्पुरा / त्रीणि वर्षसहस्राणि दिव्यानीति हि नः श्रुतम्
সেই মহাত্মাই পূৰ্বে ‘সুদুশ্চৰ’ নামৰ অতি দুষ্কৰ তপস্যা কৰিছিল; আমি শুনিছোঁ যে সেয়া তিনি হাজাৰ দিব্য বছৰৰ পৰ্যন্ত চলিছিল।
Verse 4
तस्योर्द्ध्वरेतसस्तत्र स्थितस्यानिमिषस्य ह / सोमत्वं तनुरापेदे महाबुद्धिः स वै द्विजः
তাত স্থিত সেই ঊৰ্ধ্বৰেতা, অনিমিষ তপস্বী দ্বিজৰ দেহে সোমত্ব প্ৰাপ্ত হ’ল; তেওঁ আছিল মহাবুদ্ধিমান।
Verse 5
ऊर्द्ध्वमाचक्रमे तस्य सोमत्वं भावितात्मनः / नेत्राभ्या मस्रवत्सोमो दशधा द्योतयन् दिशः
ভাবিতাত্মা সেই তপস্বীৰ সোমত্ব ঊৰ্ধ্বলৈ উঠিল; তেওঁৰ নয়নদ্বয়ৰ পৰা সোম দশধাৰাৰে স্ৰৱিত হৈ দিশসমূহ উজ্জ্বল কৰিলে।
Verse 6
तं गर्भं विधिना हृष्टा दश देव्यो दधुस्तदा / समेत्य धारयामासुर्न च ताः समशक्नुवन्
তেতিয়া বিধি অনুসাৰে হৃষ্ট দশ দেৱীয়ে সেই গৰ্ভ ধাৰণ কৰিলে; একেলগে ধৰি ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু তেওঁলোকে ধাৰণ কৰিব নোৱাৰিলে।
Verse 7
स ताभ्यः सहसैवाथ दिग्भ्यो गर्भः प्रसाधितः / पपात भासयंल्लोकाञ्छीतांशुः सर्वभावनः
তাৰ পাছত সেই গৰ্ভ হঠাতে তেওঁলোকৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ দিশসমূহলৈ প্ৰসাৰিত হৈ পতিত হ’ল; শীতাংশু (চন্দ্ৰ) সকলো লোক আলোকিত কৰি, সৰ্বৰ পালনকৰ্তা ৰূপে প্ৰকাশ পালে।
Verse 8
यदा न धारणे शक्तास्तस्य गर्भस्य ताः स्त्रियः / ततः सहाभिः शीतांशुर्निपपात वसुंधराम्
যেতিয়া সেই স্ত্ৰীসকল সেই গৰ্ভ ধাৰণ কৰিবলৈ সক্ষম নহ’ল, তেতিয়া শীতাংশু (চন্দ্ৰ) তেওঁলোকৰ সৈতে একেলগে বসুন্ধৰা (পৃথিৱী) ত পতিত হ’ল।
Verse 9
पतन्तं सोममालोक्य ब्रह्मा लोकपितामहः / रथमारोपयामास लोकानां हितकाम्यया
পতিত হোৱা সোম (চন্দ্ৰ) ক দেখি লোকপিতামহ ব্ৰহ্মাই লোকসমূহৰ মঙ্গলকামনাৰে তেওঁক ৰথত আৰোহণ কৰালে।
Verse 10
स हि वेदमयो विप्रा धर्मात्मा सत्यसंगरः / युक्ते वाजिसहस्रेण रथे ऽध्यास्तेति नःश्रुतम्
হে বিপ্ৰসকল! তেওঁ বেদময়, ধৰ্মাত্মা আৰু সত্যত অচল; আমি শুনিছোঁ যে তেওঁ সহস্ৰ অশ্বযুক্ত ৰথত অধিষ্ঠিত থাকে।
Verse 11
तस्मिन्निपतिते देवाः पुत्रे ऽत्रेः परमात्मनः / तुष्टुवुर्ब्रह्मणः पुत्रा मानसाः सप्त विश्रुताः
তাত পৰমাত্মা অত্রিৰ পুত্ৰ পতিত হোৱাত, ব্ৰহ্মাৰ মানসপুত্ৰ প্ৰসিদ্ধ সাত দেৱে তেওঁক স্তৱ কৰিলে।
Verse 12
तत्रैवाङ्गिरसास्तस्य भृगोश्चैवात्मजास्तथा / ऋग्भिर्यजुर्भिर्बहुभिरथर्वाङ्गिरसैरपि
তাতেই তেওঁৰ আঙ্গিৰস বংশধৰ আৰু ভৃগুৰ পুত্ৰসকলেও বহু ঋক্, যজুঃ আৰু অথৰ্বাঙ্গিৰস মন্ত্রেৰে স্তৱ কৰিলে।
Verse 13
ततः संस्तूयमानस्य तेजः सोमस्य भास्वतः / आप्यायमानं लोकांस्त्रीन्भावयामास सर्वशः
তাৰ পাছত স্তৱিত সেই দীপ্তিমান সোমৰ তেজ বৃদ্ধি পাই সৰ্বদিশে ত্ৰিলোকক আলোকিত আৰু পুষ্ট কৰিলে।
Verse 14
स तेन रथमुख्येन सागरान्तां वसुंधराम् / त्रिःसप्तकृत्वो ऽतियशाश्चकाराभिप्रदक्षिणम्
সেই অতিযশস্বীয়ে সেই শ্ৰেষ্ঠ ৰথত আৰোহণ কৰি, সাগৰান্ত পৃথিৱীক একুশবাৰ প্ৰদক্ষিণ কৰিলে।
Verse 15
तस्य यद्वर्द्धितं तेजः पृथिवीमन्वपद्यत / ओषध्यस्ताः समुद्भूतास्तेजसा खं ज्वलत्युत
তেওঁৰ বৃদ্ধি পোৱা তেজ পৃথিৱীত বিস্তাৰিত হ’ল; সেই তেজে ঔষধিসকল উদ্ভৱ হ’ল আৰু আকাশো যেন জ্বলি উঠিল।
Verse 16
ताभिः पुण्यात्ययं लोकान्प्रजाश्चापि चतुर्विधाः / पोष्टा हि भगवान्सोमो जगतो हि द्विजोत्तमाः
সেই পুণ্যদায়িনী শক্তিসমূহে লোকসমূহ আৰু চতুৰ্বিধ প্ৰজাসকল পুষ্ট হয়; হে দ্বিজোত্তমসকল, ভগৱান সোমেই জগতৰ পালনকৰ্তা।
Verse 17
स लब्धतेजास्तपसा संस्तवैस्तैः स्वकर्मभिः / तवस्तेपे महाभागः समानां नवतीर्दश
তপস্যাৰে তেওঁ তেজ লাভ কৰিলে, সেই স্তৱ আৰু নিজ কৰ্মৰ দ্বাৰা; মহাভাগ্যবান তেওঁ নব্বই আৰু দহ—মুঠ একশ বছৰ তপস্যা কৰিলে।
Verse 18
इरण्यवर्णा या देव्यो धारयन्त्यात्मना जगत् / विभुस्तासां मुदा सोमः प्रख्यातःस्वेन कर्मणा
যি সোণালী বৰ্ণৰ দেৱীসকলে আত্মশক্তিৰে জগত ধাৰণ কৰে, তেওঁলোকৰ মাজত বিভু সোম নিজৰ কৰ্মৰ দ্বাৰা আনন্দসহিতে প্ৰখ্যাত হ’ল।
Verse 19
ततस्तस्मै ददौ राज्यं ब्रह्मा ब्रह्मविदां वरः / बीजौषधीनां विप्राणामपां च द्विजसत्तमाः
তাৰ পিছত ব্ৰহ্মবিদসকলৰ শ্ৰেষ্ঠ ব্ৰহ্মাই তেওঁক বীজ, ঔষধি, বিপ্ৰ আৰু জলৰ ওপৰত ৰাজত্ব দান কৰিলে; হে দ্বিজসত্তমসকল।
Verse 20
सो ऽभिषिक्तो महातेजा महाराज्येन राजराट् / लोकान्वै भावयामास तेजस्वी तपतां वरः
মহাতেজস্বী সেই ৰাজৰাট মহাৰাজ্যৰে অভিষিক্ত হৈ, তপস্বীসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ তেজস্বী হৈ, লোকসমূহক নিশ্চয়েই সমৃদ্ধি আৰু পোষণ দিলে।
Verse 21
सप्तविंशतिरिन्दोस्तु दाक्षायण्यो महाव्रताः / ददौ प्राचेतसो दक्षो नक्षत्राणीति या विदुः
চন্দ্ৰৰ বাবে প্ৰাচেতস দক্ষে মহাব্ৰতধাৰিণী দাক্ষায়ণী সাতাইশ কন্যা দান কৰিছিল; যিসকলক ‘নক্ষত্ৰ’ বুলি জনা যায়।
Verse 22
स तत्प्राप्य महाद्राज्यं सोमः सोमवतां प्रभुः / समारेभे राजसूयं सहस्रशतदक्षिणम्
সেই মহাৰাজ্য লাভ কৰি, সোম—সোমৱতসকলৰ প্ৰভু—সহস্ৰ-শত দক্ষিণাযুক্ত ৰাজসূয় যজ্ঞ আৰম্ভ কৰিলে।
Verse 23
हिरण्यगर्भश्चोद्गाता ब्रह्मा ब्रह्मत्वमीयिवान् / सदस्यस्तत्र भगवान्हरिर्नारायणः प्रभुः
তাত উদ্গাতা আছিল হিৰণ্যগৰ্ভ, ব্ৰহ্মত্বপ্ৰাপ্ত ব্ৰহ্মা; আৰু সদস্যৰূপে আছিল ভগৱান হৰি নাৰায়ণ প্ৰভু।
Verse 24
सनत्कुमारप्रमुखैराद्यैर्ब्रह्मर्षिभिर्वृतः
সেইজন সনৎকুমাৰ প্ৰমুখ আদ্য ব্ৰহ্মৰ্ষিসকলৰ দ্বাৰা পৰিবৃত আছিল।
Verse 25
दक्षिणामददात्सोमस्त्रींल्लोकानिति नः श्रुतम् / तेभ्यो ब्रह्मर्षिमुख्येभ्यः सदस्येभ्यश्च वै द्विजाः
আমি শুনিছোঁ, সোমে দক্ষিণা হিচাপে তিনিও লোক দান কৰিছিল; সেয়া ব্ৰহ্মৰ্ষি-মুখ্য সদস্য আৰু দ্বিজসকললৈ।
Verse 26
तं सिनी च कुहूश्चैव वपुः पुष्टिः प्रभा वसुः / कीर्त्तिर्धृतिश्च लक्ष्मीश्च नव देव्यः सिषेविरे
সিনী, কুহূ, বপু, পুষ্টি, প্ৰভা, বসু, কীৰ্তি, ধৃতি আৰু লক্ষ্মী—এই নৱ দেৱীয়ে তেওঁক সেৱা কৰিলে।
Verse 27
प्राप्यावभृथमव्यग्रः सर्वदेवर्षिपूजितः / अतिरेजे हि राजेन्द्रो दशधा भासयन्दिशः
অৱভৃথ-স্নান লাভ কৰি তেওঁ নিৰ্ব্যগ্ৰ হ’ল; সকলো দেৱ আৰু দেৱর্ষিৰে পূজিত সেই ৰাজেন্দ্ৰে দহ দিশক দহগুণ দীপ্তিত আলোকিত কৰি অতি শোভা পালে।
Verse 28
तस्य तत्प्राप्य दुष्प्रापमैश्वर्यमृषिसंस्तुतम् / विबभ्राम मतिर्विप्रा विनयादनयावृता
তেওঁৰ সেই দুৰ্লভ, ঋষিসকলে স্তুত কৰা ঐশ্বৰ্য লাভ কৰিও, বিনয়হীন আৰু অনয়ত আৱৃত তেওঁৰ মতি বিভ্ৰান্ত হ’ল।
Verse 29
बृहस्पतेः सवै भार्यां तारां नाम यशस्विनीम् / जहार सहसा सर्वानवमत्याङ्गिरःसुतान्
আঙ্গিৰস-সুতসকলক (বৃহস্পতিপুত্ৰসকলক) সকলোকে অৱমান কৰি, তেওঁ বৃহস্পতিৰ যশস্বিনী পত্নী ‘তারা’ক হঠাৎ হৰণ কৰিলে।
Verse 30
स याच्यमानो देवैश्च तथा देवर्षिभिश्च ह / नैव व्यसर्जयत्तारां तस्मा अङ्गिरसे तदा
দেৱ আৰু দেৱর্ষিসকলে অনুৰোধ কৰিলেও, সেই সময়ত তেওঁ আঙ্গিৰস (বৃহস্পতি)ক তাৰাক একেবাৰে উভতাই নিদিলে।
Verse 31
उशनास्तस्य जग्राह पार्ष्णिमङ्गिरसो भवः / स हि शिष्यो महातेजाः पितुः पूर्वं बृहस्पतेः
উশনাসে তাৰ গোৰোহা (পাৰ্ষ্ণি) ধৰি ল’লে; অঙ্গিৰস-বংশীয় ভবেও ধৰি ল’লে। তেওঁ মহাতেজস্বী, আগতেই পিতা বৃহস্পতিৰ শিষ্য আছিল।
Verse 32
तेन स्नेहेन भगवान्रुद्रस्तस्य बृहस्पतेः / पार्ष्मिग्राहो ऽभवद्देवः प्रगृह्याजगवं धनुः
সেই স্নেহৰ বশত ভগৱান ৰুদ্ৰ বৃহস্পতিৰ বাবে গোৰোহা-ধাৰক হ’ল; আৰু দেৱে আজগৱ ধনু উঠাই ধৰিলে।
Verse 33
तेन ब्रह्मशिरो नाम परमास्त्रं महात्मना / उद्दिश्य देवानुत्सृष्टं येनैषां नाशितं यशः
সেই মহাত্মাই ‘ব্ৰহ্মশিৰ’ নামৰ পৰম অস্ত্ৰ দেৱসকলক লক্ষ্য কৰি নিক্ষেপ কৰিলে; যাৰ দ্বাৰা তেওঁলোকৰ যশ নষ্ট হ’ল।
Verse 34
तत्र तद्युद्धमभवत्प्रख्यातं तारकामयम् / देवानां दानवानां च लोकक्षयकरं महत्
তাত ‘তাৰকাময়’ নামে প্ৰখ্যাত এক মহাযুদ্ধ হ’ল—দেৱ আৰু দানৱৰ—যি লোকক্ষয়কাৰী আছিল।
Verse 35
तत्र शिष्टास्तु ये देवास्तुषिताश्चैव ते स्मृताः / ब्रह्माणं शरणं जग्मुरादिदेवं पितामहम्
তাত যিসকল শিষ্ট দেৱ আৰু ‘তুষিত’ বুলি স্মৃত, তেওঁলোকে আদিদেৱ পিতামহ ব্ৰহ্মাৰ শৰণ ল’লে।
Verse 36
ततो निवार्योशनसं रुद्रं ज्येष्ठं च शङ्करम् / ददावाङ्गिरसे तारां स्वयमेत्य पितामहः
তাৰ পাছত পিতামহ ব্ৰহ্মাই উশনস (শুক্ৰ) আৰু জ্যেষ্ঠ ৰুদ্ৰ শংকৰক নিবৃত্ত কৰি নিজেই আহি তাৰাক বৃহস্পতিৰ হাতত সমৰ্পণ কৰিলে।
Verse 37
अन्तर्वत्नीं च तां दृष्ट्वा तारां ताराधिपाननाम् / गर्भमुत्सृज सद्यस्त्वं विप्रः प्राह बृहस्पतिः
চন্দ্ৰৰ দৰে মুখমণ্ডলৰ তাৰাক গৰ্ভৱতী দেখি বিপ্ৰ বৃহস্পতিয়ে ক’লে: 'তুমি লগে লগে এই গৰ্ভ ত্যাগ কৰা।'
Verse 38
मदीयायां न ते योनौ गर्भो धार्यः कथञ्चन / अथो तारासृजद्गर्भं ज्वलन्तमिव पावकम्
'মোৰ পত্নীৰ গৰ্ভত তুমি কোনো কাৰণতে সন্তান ধাৰণ কৰিব নোৱাৰা।' তেতিয়া তাৰাই জ্বলি থকা জুইৰ দৰে সেই গৰ্ভ ত্যাগ কৰিলে।
Verse 39
जातमात्रो ऽथ भगवान्देवानामाक्षिपद्वपुः / ततः संशयमापन्नस्तारामकथयन्सुराः
জন্ম হোৱাৰ লগে লগে সেই ভগৱান (দিব্য শিশু) দেৱতাসকলৰ তেজকো ম্লান পেলালে। তেতিয়া সন্দেহবশত দেৱতাসকলে তাৰাক সুধিলে।
Verse 40
सत्यं ब्रूहि सुतः कस्य सोमस्याथ बृहस्पतेः / ह्रीयमाणा यदा देवान्नाह सा साध्वसाधु वा
'সত্য কোৱা, এই পুত্ৰ কাৰ? সোমৰ নে বৃহস্পতিৰ?' লজ্জিত হৈ তেওঁ দেৱতাসকলক ভাল বা বেয়া একো উত্তৰ নিদিলে।
Verse 41
तदा तां शप्तुमारब्धः कुमारो दस्युहन्तमः / तं निवार्य तदाब्रह्मा तारां पप्रच्छ संशयम्
তেতিয়া দস্যুহন্তম কুমাৰে তাইক শাপ দিবলৈ উদ্যত হ’ল। তাক নিবাৰণ কৰি তেতিয়া ব্ৰহ্মাই তাৰাক সন্দেহেৰে সুধিলে।
Verse 42
यदत्र तथ्यं तद्ब्रूहि तारे कस्य सुतस्त्वयम् / सा प्राञ्जलिरुवाचेदं ब्रह्माणं वरदं प्रभुम्
হে তাৰা, ইয়াত যি সত্য সেয়াই কোৱা—এইজন কাৰ পুত্ৰ? তেতিয়া তাৰাই অঞ্জলি বঁধি বৰদাতা প্ৰভু ব্ৰহ্মাক ক’লে।
Verse 43
सोमस्यति महात्मानं कुमारं दस्युहन्तमम् / ततः सुतमुपाघ्राय सोमो राजा प्रजापतिः
এই মহাত্মা দস্যুহন্তম কুমাৰ সোমৰেই। তাৰ পাছত প্ৰজাপতি ৰজা সোমে পুত্ৰক স্নেহে ঘ্ৰাণ কৰি গ্ৰহণ কৰিলে।
Verse 44
बुध इत्यकरोन्नाम तस्य पुत्रस्य धीमतः / प्रतिघस्रं च गगने समभ्युत्तिष्ठते बुधः
সেই ধীমন্ত পুত্ৰৰ নাম তেওঁ ‘বুধ’ ৰাখিলে। আৰু বুধ প্ৰতিদিন আকাশত উদয় হয়।
Verse 45
उत्पादयामास तदा पुत्रं वे राजपुत्रिका / तस्य पुत्रो महातेजा बभूवैलः पुरूरवाः
তেতিয়া ৰাজপুত্ৰিকাই এজন পুত্ৰ জন্ম দিলে। তাৰ পুত্ৰ হিচাপে মহাতেজস্বী ঐল পুৰূৰবা জন্মিল।
Verse 46
उर्वश्यां जज्ञिरे तस्य पत्राः षट् सुमहौजसः / प्रसह्य धर्षितस्तत्र विवशो राजयक्ष्मणा
উৰ্বশীৰ গৰ্ভত তাৰ ছয়জন মহাতেজস্বী পুত্ৰ জন্মিল। তাত ৰাজযক্ষ্মাই বলপূৰ্বক পীড়িত কৰি তাক বিবশ কৰিলে।
Verse 47
ततो यक्ष्माभिभूतस्तु सोमः प्रक्षिणमण्डलः / जगाम शरणायाथ पितरं सो ऽत्रिमेव तु
তাৰ পাছত যক্ষ্মাই আৱৰি ধৰা, ক্ষীণ মণ্ডলবিশিষ্ট সোমে আশ্ৰয়ৰ বাবে নিজৰ পিতা অত্রিৰ ওচৰলৈ গ’ল।
Verse 48
तस्य तत्पापशमनं चकारात्रिर्महायशाः / स राजयक्ष्मणा मुक्तः श्रीया जजवाल सर्वशः
মহাযশস্বী অত্রিয়ে তাৰ পাপশমন কৰিলে। সি ৰাজযক্ষ্মাৰ পৰা মুক্ত হৈ সৰ্বদিশে শ্ৰীৰে দীপ্ত হ’ল।
Verse 49
एतत्सोमस्य वै जन्म कीर्त्तितं द्विजसत्तमाः / वंशं तस्य द्विजश्रेष्ठा कीर्त्यमानं निबोधत
হে দ্বিজসত্তমসকল! এইদৰে সোমৰ জন্ম কীৰ্তিত হ’ল। হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠসকল! এতিয়া তাৰ বংশবৰ্ণনা মন দি শুনা।
Verse 50
धन्यमारोग्यमायुष्यं पुण्यं कल्मषशोधनम् / सौम्यस्य चन्म श्रुत्वैवं सर्वपापैः प्रमुच्यते
ই ধন্যকাৰী, আৰোগ্যদায়ক, আয়ুষ্যবর্ধক, পুণ্য আৰু কল্মষশোধক। সোমৰ এই জন্মকথা শুনিলে মানুহ সৰ্বপাপৰ পৰা মুক্ত হয়।
Frequently Asked Questions
The chapter is titled for Nimivaṃśānukīrtana (the Nimi dynasty recitation). The sampled passage functions as a legitimizing preface: it grounds later genealogical narration in the authoritative ṛṣi-origin motif of Atri and the cosmically significant birth/manifestation of Soma.
Soma is set on a chariot yoked with a thousand horses (a classic astral-regulation image), praised by Vedic traditions, and described as illuminating the directions and nourishing the three worlds; his repeated circumambulation of the ocean-bounded earth is linked to terrestrial vitality.
No. The provided verses concern Atri’s tapas and Soma’s manifestation and are not from the Lalitopākhyāna section; accordingly, no Lalitā-vidyā or yantra material appears in the sampled text.