Srimad Bhagavatam — Saptama Skandha, Shloka 48
Nārada’s Instructions: Śrāddha, True Dharma, Contentment, Yoga, and Devotion-Centered Renunciation
¨ हिंस्रं द्रव्यमयं काम्यमग्निहोत्राद्यशान्तिदम् । दर्शश्च पूर्णमासश्च चातुर्मास्यं पशु: सुत: ॥ ४८ ॥ एतदिष्टं प्रवृत्ताख्यं हुतं प्रहुतमेव च । पूर्तं सुरालयारामकूपाजीव्यादिलक्षणम् ॥ ४९ ॥
hiṁsraṁ dravyamayaṁ kāmyam agni-hotrādy-aśāntidam darśaś ca pūrṇamāsaś ca cāturmāsyaṁ paśuḥ sutaḥ
অগ্নিহোত্ৰ, দর্শ, পূৰ্ণমাস, চাতুৰ্মাস্য, পশুযজ্ঞ আৰু সোমযজ্ঞ আদি কাম্য, দ্ৰব্যপ্ৰধান আৰু হিংসাত্মক যজ্ঞ; ইয়াত বিশেষকৈ অন্ন-ধান্য আদি মূল্যবান বস্তু দহি যায় আৰু অশান্তি জন্মে। এইধৰণৰ যজ্ঞ, বৈশ্বদেৱ পূজা, বলিহৰণ, দেবতাৰ মন্দিৰ নিৰ্মাণ, ধৰ্মশালা-উদ্যান, কূপ খনন, অন্নবিতৰণৰ ব্যৱস্থা আৰু জনকল্যাণমূলক কাম—এই সকলো প্ৰবৃত্তি-মাৰ্গৰ লক্ষণ আৰু ভৌতিক কামনাৰ আসক্তিৰে চিহ্নিত।
FAQs
In this verse, Prahlada explains that rituals performed for material desires and requiring violence or heavy paraphernalia do not give true peace; they keep one within restless material motivation rather than pure devotion.
He is teaching that dharma aimed at personal gain (kāmya-karma) cannot satisfy the soul; it may yield temporary results but does not awaken bhakti or lasting inner tranquility.
Shift the focus from “results-based” religiosity to devotion and inner purification—practice prayer, chanting, service, and ethical living for pleasing the Lord rather than for obtaining rewards.