Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 26
Bhagīratha Brings Gaṅgā; Saudāsa’s Curse; Khaṭvāṅga’s Instant Renunciation
क्षुधार्तो जगृहे विप्रं तत्पत्न्याहाकृतार्थवत् । न भवान् राक्षस: साक्षादिक्ष्वाकूणां महारथ: ॥ २६ ॥ मदयन्त्या: पतिर्वीर नाधर्मं कर्तुमर्हसि । देहि मेऽपत्यकामाया अकृतार्थं पतिं द्विजम् ॥ २७ ॥
kṣudhārto jagṛhe vipraṁ tat-patny āhākṛtārthavat na bhavān rākṣasaḥ sākṣād ikṣvākūṇāṁ mahā-rathaḥ
ৰাক্ষসীয় প্ৰবৃত্তিৰ প্ৰভাৱত আৰু তীব্ৰ ক্ষুধাত সৌদাসে সেই ব্ৰাহ্মণক ধৰি পেলালে। তেতিয়া ব্ৰাহ্মণৰ দীন পত্নীয়ে ক’লে—হে বীৰ, আপুনি সঁচাকৈ নৰভক্ষক নহয়; আপুনি ইক্ষ্বাকুবংশৰ মহাৰথী, মদয়ন্তীৰ স্বামী। এনেদৰে অধৰ্ম কৰা আপোনাৰ উচিত নহয়। মই পুত্ৰকামিনী; সেয়ে যিজন ব্ৰাহ্মণ স্বামীয়ে এতিয়াও মোক গৰ্ভৱতী কৰা নাই, তেওঁক দয়া কৰি উভতাই দিয়ক।
FAQs
This verse shows that distress like hunger does not justify adharmic acts; the wife appeals to the assailant’s noble lineage to awaken restraint and righteous conduct.
She uses moral persuasion—reminding him that such cruelty is unworthy of a noble kṣatriya—so he will release the brāhmaṇa and act according to dharma.
When pressured by need or emotion, remember your values and identity; choose integrity over impulse, and avoid harming others for short-term relief.