Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 20
Bhagīratha Brings Gaṅgā; Saudāsa’s Curse; Khaṭvāṅga’s Instant Renunciation
श्रीशुक उवाच सौदासो मृगयां किञ्चिच्चरन् रक्षो जघान ह । मुमोच भ्रातरं सोऽथ गत: प्रतिचिकीर्षया ॥ २० ॥ सञ्चिन्तयन्नघं राज्ञ: सूदरूपधरो गृहे । गुरवे भोक्तुकामाय पक्त्वा निन्ये नरामिषम् ॥ २१ ॥
śrī-śuka uvāca saudāso mṛgayāṁ kiñcic caran rakṣo jaghāna ha mumoca bhrātaraṁ so ’tha gataḥ praticikīrṣayā
শ্ৰীশুকদেৱ ক’লে—এবাৰ সৌদাস মৃগয়া কৰি বনতে ফুৰোঁতে এজন নৰভক্ষী ৰাক্ষসক বধ কৰিলে; কিন্তু তাৰ ভায়েক দয়াৰে মুক্ত কৰি দিলে। সেই ভায়ে প্ৰতিশোধ ল’বলৈ ৰজাক ক্ষতি কৰাৰ চিন্তা কৰি ৰান্ধুনিৰ ৰূপ ধৰি ৰজাঘৰত সোমাল। এদিন গুৰু বশিষ্ঠ মুনিক ভোজনলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰা হ’লে, সেই ৰাক্ষস ৰান্ধুনিয়ে মানুহৰ মাংস ৰান্ধি তেওঁক পৰিবেশন কৰিলে।
FAQs
This verse shows how an act (killing a rākṣasa) can trigger a chain reaction—mercy to the surviving brother still leaves room for retaliation—highlighting the unfolding of karma and the danger of revenge.
Though spared, he remained aggrieved by his brother’s death; the verse states he left with the intention of retaliation, setting up the next events in Saudāsa’s narrative.
Even when one tries to correct a situation with mercy, unresolved hostility can persist; act responsibly, avoid needless violence, and anticipate consequences while choosing dharmic restraint.