Shloka 23
Ikṣvāku Dynasty: Vikukṣi’s Offense, Purañjaya’s Victory, Māndhātā’s Birth, and Saubhari’s Fall and Renunciation
धुन्धुमार इति ख्यातस्तत्सुतास्ते च जज्वलु: । धुन्धोर्मुखाग्निना सर्वे त्रय एवावशेषिता: ॥ २३ ॥ दृढाश्व: कपिलाश्वश्च भद्राश्व इति भारत । दृढाश्वपुत्रो हर्यश्वो निकुम्भस्तत्सुत: स्मृत: ॥ २४ ॥
dhundhumāra iti khyātas tat-sutās te ca jajvaluḥ dhundhor mukhāgninā sarve traya evāvaśeṣitāḥ
হে ভাৰত, মহাৰাজ পৰীক্ষিত! এই কাৰণেই কুবলয়াশ্ব ‘ধুন্ধুমাৰ’ নামে খ্যাত হ’ল। কিন্তু ধুন্ধুৰ মুখৰ পৰা ওলোৱা অগ্নিয়ে তেওঁৰ পুত্ৰসকলৰ ভিতৰত তিনিজনক বাদ দি সকলোকে ভস্ম কৰিলে। অবশিষ্ট তিনিজন—দৃঢ়াশ্ব, কপিলাশ্ব আৰু ভদ্ৰাশ্ব। দৃঢ়াশ্বৰ পুত্ৰ হৰ্যশ্ব, আৰু হৰ্যশ্বৰ পুত্ৰ নিকুম্ভ প্ৰসিদ্ধ।
FAQs
In this verse, Dhundhumāra is the celebrated name of the king, noted in the dynasty narration; his sons fought the demon Dhundhu, and only three survived the demon’s mouth-fire.
This verse specifically highlights Dhundhu’s destructive power: fire coming from his mouth that burned and killed the king’s sons, leaving only three alive.
Even great strength and heroism can be checked by unforeseen dangers; the Bhagavatam encourages humility, dependence on divine protection, and steady dharmic resolve.