Prahlada’s Defeat in Battle and Victory through Bhakti (Nara-Narayana Episode)
त्वं देवः पुण्डरीकाक्षस्त्वं विष्णुः शार्ङ्गचापधृक् त्वमव्ययो महेशानः शाश्वतः पुरुषोत्तमः
tvaṃ devaḥ puṇḍarīkākṣastvaṃ viṣṇuḥ śārṅgacāpadhṛk tvamavyayo maheśānaḥ śāśvataḥ puruṣottamaḥ
«أنت الإله ذو العينين كاللوتس؛ وأنت فيشنو حامل قوس شارنغا. أنت غير الفاني، ماهيشانا؛ وأنت الأزلي، بوروشوتّما، الشخص الأسمى.»
{ "primaryRasa": "adbhuta", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Devotional vision sees one supreme reality manifesting divine qualities; Prahlāda’s praise encourages devotion beyond rivalry—recognizing the eternal, imperishable Lord as the highest good.
Carita/Vamśānucarita-type devotional narrative: hymnic passages embedded in story serve to teach dharma and theology rather than enumerate creation cycles.
Applying ‘Maheśāna’ (a Śaiva title) to Viṣṇu is a deliberate non-sectarian move typical of Purāṇic synthesis, implying functional and ontological unity (Hari–Hara) while retaining Viṣṇu’s distinct iconography (Śārṅga, lotus eyes).