Adhyaya 196

Verse 1

सूत उवाच । अथ तां यौवनोपेतां स्वसुतां प्रेक्ष्य पार्थिवः । अनौपम्येन रूपेण संयुक्तां वरवर्णिनीम् । आनर्तश्चिन्तयामास कन्यकां प्रददाम्यहम्

قال سوتا: «ثم إن ملكَ آنَرْتَة، لما رأى ابنته وقد بلغت سنَّ الشباب—مقرونةً بجمالٍ لا مثيل له وبحُسنِ لونٍ بهيّ—أخذ يتفكّر: “لمن أزوّج هذه الفتاة؟”»

Verse 2

अनर्हाय च यो दद्या द्वराय निजकन्यकाम् । कार्यकारणलोभेन नरकं स प्रगच्छति

«وأمّا من يزوّج ابنته لرجلٍ غيرِ أهلٍ لها—طمعًا في منفعةٍ أو لغرضٍ خفيّ—فإنه يمضي إلى الجحيم.»

Verse 3

एवं चिंतयतस्तस्य महान्कालो व्यवस्थितः । न पश्यति च तद्योग्यं कंचिद्वरमनुत्तमम्

وبينما كان يتأمّل هكذا، مضى زمنٌ طويل؛ ومع ذلك لم يرَ عريسًا أسمى جدارةً يليق بها حقًّا.

Verse 4

अथ संप्रेषयामास सर्वभूताश्रयेषु ये । चित्रकर्मणि विख्यातान्नरांश्चित्रकरांस्तदा

ثم أرسل رجالًا—رسّامين مشهورين بفنّ التصوير—يستطيعون التنقّل بين مساكن جميع الكائنات.

Verse 5

गच्छध्वं मम वाक्येन सर्वा न्भूमितले नृपान् । लिखित्वा पट्टमध्ये तु दर्शयध्वं ततः परम्

«اذهبوا بأمري إلى جميع ملوك الأرض. ارسموهم على قماش، ثم اعرضوا تلك الصور بعد ذلك.»

Verse 6

सुताया मम येनाऽसौ दृष्ट्वाऽभीष्टं नराधिपम् । पत्यर्थं वरयेत्साध्वी मम दोषो भवेन्न हि

لكي تختار ابنتي—بعد أن ترى الملك الذي تهواه—زوجًا لها؛ وحينئذٍ لا يلحقني لومٌ ولا عيب.

Verse 7

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सर्वे चित्रकरास्तदा । प्रस्थिता धरणीपृष्ठे पार्थिवानां गृहेषु च

فلما سمعوا قوله، انطلق جميع الرسّامين حينئذٍ عبر وجه الأرض، ودخلوا بيوت الملوك.

Verse 8

ते लिखित्वा महीपाला न्यौवनस्थान्वयोऽन्वितान् । रूपौदार्यगुणोपेतान्दर्शयामासुरग्रतः । रत्नवत्याः क्रमेणैव तस्य भूपस्य शासनात्

فلمّا صوّروا الملوك—شُبّانًا في أوج العمر، موفورين جمالًا ونُبلًا وفضائل—عرضوهم واحدًا بعد واحد أمام رتنفتي، بأمر ذلك الملك.

Verse 9

अथ तेषां तु सर्वेषां मध्ये राजा वृहद्बलः । दशार्णाधिपतिर्भव्यः पत्यर्थं च वृतस्तया

ثمّ، من بين الجميع، اختارتْه زوجًا لها الملكُ ڤِرْهَدْبَلَ، السيدُ المباركُ لِدَشَارْنَة.

Verse 10

तदाऽनर्ताधिपो हृष्टः प्रेषयामास तं प्रति । विवाहार्थं सुविज्ञाय वाक्य मेतदुवाच ह

عندئذٍ فرحَ سيدُ أنَرْتَة، فأرسلَ إليه رسولًا؛ ولمّا تبيّن له بجلاء أنّ الأمرَ بشأن الزواج، نطق بهذه الكلمات.

Verse 11

गच्छध्वं मम वाक्येन दशार्णाधिपतिं प्रति । वाच्यः स विनयाद्गत्वा विवाहार्थं ममांतिकम्

«اذهبوا برسالتي إلى سيدِ دَشَارْنَة. ادخلوا عليه بأدبٍ وتواضع، وبلّغوه أن يأتي إلى حضرتي لأجل الزواج.»

Verse 12

समागच्छ निजां कन्यां येन यच्छाम्यहं तव । नाम्ना रत्नवतीं ख्यातां त्रैलोक्यस्यापि सुन्दरीम्

«تعالَ، لكي أهبَك ابنتي نفسها، المشهورة باسم رتنفتي، جمالًا تُشادُ به حتى في العوالم الثلاثة.»

Verse 13

गत्वा स सत्वरं तत्र यत्र राजा बृहद्बलः । प्रोवाच सकलं वाक्यमानर्ताधिपतेः स्फुटम्

مضى مسرعًا إلى الموضع الذي كان فيه الملك بْرِهَدْبَلَ، فأبلغ بوضوحٍ كاملَ رسالةِ سيدِ أَنَرْتَ كلَّها.

Verse 14

सोऽपि तत्सहसा श्रुत्वा तेषां वाक्यमनुत्तमम् । परमां तुष्टिमासाद्य प्रस्थितस्तत्पुरं प्रति । सैन्येन महता युक्तश्चतुरंगेण पार्थिवः

وهو أيضًا، لما سمع فجأةً كلامهم الذي لا يُضاهى، نال سرورًا عظيمًا وانطلق نحو تلك المدينة؛ والملكُ مصحوبٌ بجيشٍ جرّارٍ ذي الأركان الأربعة.

Verse 196

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये दशार्णाधिपतेर्बृहद्बलस्यानर्तेशपुरं प्रत्यागमनवर्णनंनाम षण्णवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

وهكذا ينتهي، في «سكاندا مهابورانا» المقدّس—ضمن السamhitā ذات الواحد والثمانين ألف بيت—في القسم السادس «ناغرَخَنْدَ»، في «مهاطميا» حرم هاطكيشڤرا، الفصلُ المئةُ والسادسُ والتسعون، المعنون: «وصفُ عودةِ (رحلةِ) ملكِ دَشَارْنَة بْرِهَدْبَلَ إلى أَنَرْتِيشَپُورَة».