Adhyaya 57

Verse 1

नारद उवाच । ततो विप्रा नारदश्च समाराध्य महेश्वरम् । महीनगरके पुण्ये स्थापयामास शंकरम्

قال نارَدَة: ثم إنّ البراهمة—ونارَدَة أيضًا—بعد أن عبدوا ماهيشڤرا على الوجه اللائق، أقاموا شَنْكَرا في الموضع المبارك المسمّى ماهينَغَرَة.

Verse 2

लोकानां च हितार्थाय केदारं लिंगमुत्तमम् । अत्रीशादुत्तरे भागे महापातकनाशनम्

لخيرِ العوالمِ كلِّها يوجدُ اللِّينغا الكِدارِيُّ الأسمى؛ وهو قائمٌ شمالَ أَتْريشَ، ويُبيدُ أعظمَ الآثامِ وأشدَّها.

Verse 3

अत्रिकुण्डे नरः स्नात्वा श्राद्धं कृत्वा यथाविधि । अत्रीशं च नमस्कृत्य केदारं यः प्रपश्यति

مَن اغتسل في أَتْرِيكُونْدَة، وأقام شْرَادْدْهَا على وفق السنّة، وسجد تبجيلاً لأَتْرِيشَا، ثم أبصر كِيدَارَا—نال الثواب الموعود.

Verse 4

मातुः स्तन्यं पुनर्नैव स पिबेन्मुक्तिभाग्भवेत् । ततो रुद्रो नीलकंठं नारदाय महात्मने

لن يشرب بعد ذلك لبنَ أمه قطّ—ويغدو شريكًا في الخلاص (موكشا). ثم حدّث رودرا العظيمَ النفس نارَدَة عن نِيلَكَنْثَه.

Verse 5

स्वयं दत्त्वा स्वयं तस्थौ महीनगरके शुभे । कोटितीर्थे नरः स्नात्वा नीलकंठं प्रपश्यति

بعد أن منح البركة بنفسه، أقام بنفسه في ماهيناغارَكَة المباركة. ومن اغتسل في كوطيتيرثَه أبصر نِيلَكَنْثَه.

Verse 6

जयादित्यं नमस्कृत्य रुद्रलोकमवाप्नुयात् । जयादित्यं पूजयंति कूपे स्नात्वा नरोत्तमाः

مَن سجد لجَيَادِيتْيَه نال عالَم رودرا. وخيار الرجال، بعد الاغتسال في البئر، يعبدون جَيَادِيتْيَه.

Verse 7

न तेषां वंशनाशोऽस्ति जयादित्यप्रसादतः । इदं ते कथितं पार्थ महीनगरकस्य च

بفضل نعمة جَيَادِيتْيَه لا يقع هلاكٌ لنسلهم. وهكذا، يا بارثا، قد أُخبرتَ بهذا أيضًا بشأن ماهيناغارَكَة.

Verse 8

आख्यानं सकलं श्रुत्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते

مَن سَمِعَ هذا الخبرَ المقدّسَ كاملاً تَحَرَّرَ من جميعِ الذنوب.

Verse 57

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां प्रथमे माहेश्वरखण्डे कौमारिकाखंडे नीलकंठमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तपञ्चाशत्तमोऽध्यायः

وهكذا تنتهي السورةُ السابعةُ والخمسون، المسماة «وصفُ عظمةِ نِيلَكَṇṭha»، في قسمِ كَوْمَارِيكَا من القسمِ الأول «مَاهِيشْوَرَ» من «شري سْكَنْدَ مَهَابُورَانَا»، ضمن «إِكاشِيتِي-سَاهَسْرِي سَمْهِيتَا».