अङ्गद
उपदेशः — Hanuman’s Counsel to Angada on Succession and Strategy
आपूर्यमाणं शश्वच्च तेजोबलपराक्रमैः।शशिनं शुक्लपक्षादौ वर्धमानमिव श्रिया।।।।बृहस्पतिसमं बुद्ध्या विक्रमे सदृशं पितुः।शुश्रूषमाणं तारस्य शक्रस्येव पुरन्दरम्।।।।भर्तुरर्थे परिश्रान्तं सर्वशास्त्रविदांवरम्।अभिसन्धातुमारेभे हनूमानङ्गदं ततः।।।।
āpūryamāṇaṁ śaśvac ca tejo-bala-parākramaiḥ |
śaśinaṁ śuklapakṣādau vardhamānam iva śriyā ||
bṛhaspati-samaṁ buddhyā vikrame sadṛśaṁ pituḥ |
śuśrūṣamāṇaṁ tārāyāḥ śakrasyeva purandaram ||
bhartur arthe pariśrāntaṁ sarva-śāstra-vidāṁ varam |
abhisandhātum ārebhe hanūmān aṅgadaṁ tataḥ ||
ثم شرع هانومان يقصد إلى إشراك أنغادا في المشورة عن روية: أنغادا الذي كان يزداد على الدوام نورًا وقوةً وبأسًا، وينمو في بهائه كالقمر في مطلع النصف المضيء؛ الذي تماثل حكمته حكمة بṛhaspati، وتماثل شجاعته شجاعة أبيه؛ والذي كان يخدم تارا كما يصغي إندرا، هادم الحصون، إلى مُعلّمه؛ والذي، وإن أضناه السعي لأجل سيده، كان أسبق العارفين بالشاسترا.
Hanuman proceeded to win over Angada, who was ever shining in strength and valour, who was growing in majesty constantly like the Moon in the bright fornight, whose intellectual prowess was equal to that of Brhaspati, who was equal to his father in valour and who was well-versed in all sastras. Angada was listening toTara like Indra listened to Sukra (preceptor of the demons).
Dharma in governance relies on qualified counsel: the narrative frames Angada as worthy of instruction and Hanumān as a responsible advisor acting for the common good.
The narrator introduces Angada’s qualities and states that Hanumān begins a focused effort to counsel and persuade him.
Angada’s capability (valor, learning, service) and Hanumān’s deliberative wisdom—preparing the ground for dharmic reconciliation.