The Account of Kāṣṭhīlā (Kāṣṭhīlā-ākhyāna) within the Mohinī Narrative
पुराणे श्रूयते ह्येतद्भविष्यं भारते स्थितम् । हिडंबा राक्षसी विप्र भीमभार्या भविष्यति ॥ १११ ॥
purāṇe śrūyate hyetadbhaviṣyaṃ bhārate sthitam | hiḍaṃbā rākṣasī vipra bhīmabhāryā bhaviṣyati || 111 ||
نعم، يُسمَع في البورانات أن هذا أمرٌ سيقع مستقبلًا في بهاراتا: أيها البرهمن، إن الراكشاسية هيدَمبا (Hiḍambā) ستغدو زوجةً لبهِيما (Bhīma).
Narada (continuing a puranic/itihasa-based narration to the Sanatkumara tradition context)
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
It emphasizes Purāṇic authority and continuity: events of the Itihāsa (Bhārata/Mahābhārata world) are presented as part of a sacred, remembered tradition (śruti-smṛti style ‘śrūyate’), linking dharma-history to Purāṇic teaching.
This specific verse is primarily narrative rather than a direct bhakti injunction; indirectly, it supports bhakti culture by grounding later devotional and dharmic teachings in trusted Purāṇic-Itihāsa transmission.
No Vedāṅga procedure is taught directly in this shloka; it functions as a traditional citation (“purāṇe śrūyate”) rather than instruction in śikṣā, vyākaraṇa, kalpa, nirukta, chandas, or jyotiṣa.