Uttarā-Pratigrahaṇa and Abhimanyu–Uttarā Vivāha
Virāṭa-parva, Adhyāya 67
वैशम्पायन उवाच तस्य तामभयां वाचं श्रुत्वा योधा: समागता: । आयु:कीर्तियशोदाभिस्तमाशीर्भिरनन्दयन्,क्षुत्पिपासापरिश्रान्ता विदेशस्था विचेतस: । जब कौरव-दलके लोग चले गये या इधर-उधर सब दिशाओंमें भाग गये, उस समय बहुत-से कौरवसैनिक जो घने जंगलमें छिपे हुए थे, वहाँसे निकलकर डरते-डरते अर्जुनके पास आये। उनके मनमें भय समा गया था। वे भूखे-प्यासे और थके-माँदे थे। परदेशमें होनेके कारण उनके हृदयकी व्याकुलता और बढ़ गयी थी। वे उस समय केश खोले और हाथ जोड़े हुए खड़े दिखायी दिये वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! अर्जुनकी वह अभयदानयुक्त वाणी सुनकर वहाँ आये हुए समस्त योद्धाओंने उन्हें आयु, कीर्ति तथा सुयश बढ़ानेवाले आशीर्वाद देते हुए उनका अभिनन्दन किया
vaiśampāyana uvāca | tasya tām abhayāṁ vācaṁ śrutvā yodhāḥ samāgatāḥ | āyuḥ-kīrti-yaśodābhis tam āśīrbhir anandayann, kṣut-pipāsā-pariśrāntā videśasthā vicetasaḥ |
قال فَيْشَمْبايَنَة: لما سمع المحاربون كلماته التي تذهب بالخوف اجتمعوا حوله. وعلى الرغم من الجوع والعطش والإعياء—وقد ازدادت حيرتهم لكونهم في أرضٍ غريبة—ابتهجوا به وحيَّوه ببركاتٍ لطول العمر، وللمجد، وللصيت الدائم.
वैशम्पायन उवाच
Fear can be calmed not only by force but by a righteous, protective assurance (abhaya). When a leader offers safety and restraint, even defeated or panicked soldiers regain composure and respond with respect and goodwill.
After hearing Arjuna’s fear-dispelling words, the warriors gather around him. Despite being hungry, thirsty, and exhausted—mentally shaken in unfamiliar surroundings—they greet him with blessings for long life, fame, and lasting renown.