Shloka 14
अध्याय ५८ — वानरध्वजस्य महेन्द्रास्त्रप्रयोगः
Chapter 58: Arjuna’s Deployment of the Indra-Weapon
तौ रथौ वीर्यसम्पन्नौ दृष्टवा संग्राममूर्थनि । आचार्यशिष्यावजितौ कृतविद्यो मनस्विनौ,महाबली द्रोण और दुन्तीपुत्र अर्जुन दोनों महारथी बल-वीर्य-सम्पन्न, अजेय, अस्त्रविद्याके विशेषज्ञ और मनस्वी थे। युद्धके सिरेपर वे दोनों आचार्य और शिष्य अपने- अपने रथपर बैठे हुए (ही एक-दूसरेकी ओर हाथ बढ़ाकर मानो) परस्पर आलिंगन करने लगे। उन्हें इस अवस्थामें देखकर भरतवंशियोंकी वह विशाल सेना बारंबार भयसे काँपने लगी
Vaiśampāyana uvāca: tau rathau vīryasampannau dṛṣṭvā saṅgrāmamūrdhani | ācāryaśiṣyāv ajitau kṛtavidyau manasvinau ||
قال فايشَمبايانا: لما رُئيت العربتان في مقدّمة المعركة—الأستاذ والتلميذ—وهما لا يُقهَران، كاملان في علوم السلاح، ثابتان في العزم، ممتلئان قوةً وبأسًا، ارتجف جيشُ البهاراتة العظيم مرارًا من الخوف. إذ بدا الاثنان، وهما جالسان كلٌّ على عربته، كأنهما يمدّان أيديهما نحو بعضهما كما لو كانا يتعانقان.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and emotional tension inherent in dharmic warfare: even when duty demands combat, the bond between teacher and disciple remains powerful. It also shows how the presence of truly accomplished warriors can shape the morale and fear of entire armies.
At the battle’s forefront, Droṇa (the teacher) and Arjuna (the disciple) are seen on their chariots—both invincible and expertly trained. Their mutual regard is so evident that they appear as if to embrace, and the Kuru/Bharata forces, witnessing this formidable pair, repeatedly tremble with fear.