Adhyāya 55: Pārtha–Rādheya Saṃvāda and Tactical Exchange
Chapter 55
नूनं पार्थजयैषित्वाच्छक्र: सर्वामरै: सह | हन्त्यस्मानित्यमन्यन्त पार्थेन निहता: परे,अर्जुनके बाणोंसे घायल हुए शत्रु ऐसा समझते थे कि निश्चय ही अर्जुनकी विजयकी अभिलाषा रखनेके कारण साक्षात् इन्द्र सम्पूर्ण देवताओंके साथ आकर हमें मार रहे हैं
nūnaṃ pārthajayaiṣitvāc chakraḥ sarvāmaraiḥ saha | hanty asmān ity amanyanta pārthena nihatāḥ pare ||
قال فايشَمبايانا: إن المحاربين من الفريق المقابل، وقد صرعهم بارثا (أرجونا)، كانوا يظنون: «لا ريب أن شَكْرا (إندرا) جاء مع جميع الآلهة وهو يقتلنا»—هكذا بدا لهم بأس أرجونا الساعي إلى الظفر طاغيًا حتى كأنه قوةٌ إلهية. ويُبرز المقطع كيف تُرى الفروسية الخارقة، إذا اقترنت بقضيةٍ عادلة، كأنها بطشٌ سماوي.
वैशम्पायन उवाच
Exceptional prowess in a dharmic struggle can appear ‘divine’ to onlookers; the verse highlights how human excellence, when rightly directed, inspires awe and is interpreted as the working of higher powers.
After being struck down by Arjuna’s arrows, the enemy soldiers believe that Indra himself, accompanied by the gods, must be killing them—such is the terror and magnificence of Arjuna’s onslaught.