Shloka 88
तत् कृत्वा दुष्करं कर्म कृष्णाया: प्रियमुत्तमम् । तथा स कीचकं हत्वा गत्वा रोषस्य वै शमम्,द्रौपदीको प्रिय लगनेवाले इस उत्तम एवं दुष्कर कर्मको करके ऊपर बताये अनुसार कीचकको मारकर अपना रोष शान्त करनेके पश्चात् द्रौपदीसे पूछकर भीमसेन पुनः पाकशालामें चले गये। युवतियोंमें श्रेष्ठ द्रौपदी इस प्रकार कीचकको मरवाकर बड़ी प्रसन्न हुई। उसके सब संताप दूर हो गये। फिर वह सभाभवनके रक्षकोंके पास जाकर बोली --
tad kṛtvā duṣkaraṃ karma kṛṣṇāyāḥ priyam uttamam | tathā sa kīcakaṃ hatvā gatvā roṣasya vai śamam ||
قال فايشَمبايانا: بعدما أتمَّ ذلك الفعل الرفيع—العسير على الإنجاز والمحبوب لدى كِرِشنا (دروبدي)—وبعد أن قتل كيتشَكا، مضى بهيماسينا إلى تهدئة غضبه. ثم، وبعد أن تشاور أيضًا مع دروبدي، عاد بهيماسينا إلى مطبخ القصر. وفرحت دروبدي، سيدة الفتيات، فرحًا عظيمًا لأن كيتشَكا قد جُعل يموت؛ فانقشعت عنها كل كآبة. ثم تقدمت إلى حراس قاعة المجلس وقالت—
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage frames the slaying of Kīcaka as a difficult yet excellent act done to protect Draupadī and restore moral order: righteous force may be employed against predatory wrongdoing, but the agent should also return to self-control—anger is to be pacified after justice is secured.
After killing Kīcaka, Bhīma’s wrath subsides; he consults Draupadī and returns to his role in the kitchen to maintain the Pāṇḍavas’ disguise. Draupadī, relieved and joyful, goes to the assembly-hall guards to speak, setting up the next development in the court’s response.