Shloka 6
Virāṭa-parva Adhyāya 22 — Draupadī’s Abduction Attempt and Bhīma’s Suppression of the Kīcakas
वैशम्पायन उवाच तथा तौ कथयित्वा तु बाष्पमुत्सूज्य दु:खितौ । रात्रिशेषं तमत्युग्रं धारयामासतुर्ह्ददि,वैशम्पायनजी कहते हैं--राजन्! इस प्रकार बातचीत करके वे दोनों दुःखी दम्पति आँसू बहाकर अलग हुए तथा रात्रिके शेषभागको उन्होंने बड़ी व्याकुल॒तासे बिताया और आपसकी बातचीतको मनमें ही गुप्त रखा
vaiśampāyana uvāca tathā tau kathayitvā tu bāṣpam utsṛjya duḥkhitau | rātriśeṣaṃ tam atyugraṃ dhārayāmāsatur hṛdi ||
قال فَيَشَمْبَايَنَة: «فلما تكلّما على ذلك النحو، غلبهما الحزن فأرسلا الدموع ثم انصرفا. وقاسيا ما بقي من الليل في اضطرابٍ شديد، كاتمين حديثهما في صدريهما.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even amid intense grief, one should practice restraint and discretion—containing speech and safeguarding confidential matters—so that personal emotion does not endanger dharma or a necessary larger aim.
After a private conversation, a sorrow-stricken pair separates in tears and spends the rest of the night in acute mental turmoil, keeping what they discussed hidden in their hearts.