द्रौपद्याः भीमसेन-प्रबोधनम्
Draupadī Awakens Bhīmasena
भीमसेन मतवाले गजराजकी भाँति एक वृक्षकी ओर देख रहे थे। तब युधिष्ठिरने उन्हें रोकते हुए कहा-- ।।
vaiśampāyana uvāca | virāṭasya rājasabhāyāṃ kīcakena sairandhryā apamānaṃ dṛṣṭvā bhīmaseno matto gajarāja iva vṛkṣam avalokayām āsa | atha yudhiṣṭhiraḥ taṃ nivārya uvāca— “balala, kim indhanārthaṃ vṛkṣam avalokayasi? yadi te dārubhiḥ kāryaṃ, bahir gatvā vṛkṣāt dāru gṛhṇīyatām” ||
قال فايشَمبايانا: في قاعة ملك فيرَاط، حين رأى بهيماسينا كيتشَكا يهين الجارية (دراوبدي في هيئةٍ متخفّية)، حدّق نحو شجرةٍ كأنّه سيّدُ الفيلة سكرانُ الهيجان—وقد مالت نفسه إلى انتقامٍ عنيف. عندئذٍ كبحه يودهيشثيرا وقال: «يا بَلَّافا، لِمَ تنظر إلى الشجرة—أَتحتاج حطبًا؟ إن كنت تريد خشبًا يابسًا للمطبخ، فاخرج وخذه من شجرة.» وبهذا القول المتحفّظ صان يودهيشثيرا سترهم، وكفَّ غضب بهيما العادل عن الانفجار في غير أوانه، محافظًا على الحيطة والدَّرما تحت القيد.
वैशम्पायन उवाच
Dharma is not only courage but timing and restraint. Yudhiṣṭhira uses harmless, ordinary words to prevent Bhīma’s anger from exposing their identities, showing that ethical action sometimes requires controlled speech and patience until the right moment.
After Kīcaka humiliates the Sairandhrī (Draupadī) in Virāṭa’s court, Bhīma, enraged, looks toward a tree as if seeking a weapon. Yudhiṣṭhira quickly checks him and disguises the situation by speaking as though Bhīma merely wants firewood for kitchen work.