Shloka 34
Adhyāya 14: Sudēṣṇā Sends Sairandhrī to Kīcaka’s House (सुदेष्णा–सैरन्ध्री–कीचक संवादः)
द्रौपहुवाच अप्रार्थनीयामिह मां सुतपुत्राभिमन्यसे । निहीनवर्णा सैरन्ध्री बीभत्सां केशकारिणीम्,द्रौपदीने कहा--सूतपुत्र! तुम मुझे चाहते हो। छि: छि:; मुझसे इस तरहकी याचना करना तुम्हारे लिये कदापि योग्य नहीं है। एक तो मेरी जाति छोटी है, दूसरे मैं सैरन्ध्री (दासी) हूँ, बीभत्स वेषवाली स्त्री हूँ तथा केश सँवारनेका काम करनेवाली एक तुच्छ सेविका हूँ
drauapady uvāca aprārthanīyām iha māṃ sūtaputrābhimanyase | nihīnavarṇā sairandhrī bībhatsāṃ keśakāriṇīm ||
قالت دروبادي: «أأنتَ—وأنتَ تظنّ نفسك ابنَ سائقِ العربة—تشتهيني هنا؟ إنّ هذا أمرٌ لا يليق أن يُسأل أصلًا. إنني وضيعةُ المنزلة، لستُ إلا سايرندهري (خادمة)، أرتدي تنكّرًا كريهًا، ولا أُستعمل إلا في تزيين الشعر—تابعةً حقيرةً لا شأن لها».
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames an ethical boundary: certain desires and requests are intrinsically improper (aprārthanīya). Draupadī rebukes the man by invoking social role and propriety, emphasizing restraint and respect rather than coercive or shameless solicitation.
While living incognito in Virāṭa’s court, Draupadī is disguised as a maid (sairandhrī) who arranges hair. A man addressed as “sūtaputra” makes an improper advance; Draupadī rejects him sharply, stressing that such a request is unworthy and pointing to her assumed lowly position and menial role.