Shloka 2
Virāṭanagara-nivāsa-nirṇaya
Decision to Reside in Virāṭa’s City
जनमेजय उवाच कथं विराटनगरे मम पूर्वपितामहा: । अज्ञातवासमुषिता दुर्योधनभयार्दिता:,जनमेजयने पूछा--ब्रह्मन! मेरे प्रपितामह पाण्डवोंने दुर्योधनके भयसे कष्ट उठाते हुए विराटनगरमें अपने अज्ञातवासका समय किस प्रकार व्यतीत किया तथा दु:खमें पड़ी हुई सदा ब्रह्मस्वरूप श्रीकृष्णका नामकीर्तन करनेवाली परम सौभाग्यवती पतिव्रता द्रौपदी वहाँ अपनेको अज्ञात रखकर कैसे निवास कर सकी?
janamejaya uvāca kathaṁ virāṭanagare mama pūrvapitāmahāḥ | ajñātavāsam uṣitā duryodhanabhayārditāḥ ||
قال جاناميجايا: «كيف قضى أسلافي، آل باندافا—وقد أضناهم الخوف من دوريودhana—مدّة عيشهم متخفّين في مدينة ڤيراطا؟»
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds a dharmic tension: righteous persons may be compelled to adopt concealment and strategic restraint under unjust threat, yet must preserve integrity and purpose while enduring fear and hardship.
Janamejaya asks the sage to explain how the Pāṇḍavas managed their final year of exile—living unrecognized in Virāṭa’s city—while under the danger of being discovered by Duryodhana.