Shloka 15
इन्द्रवृत्रयुद्धवर्णनम्
Indra–Vṛtra Conflict and the Adversaries’ Tapas-Targeting Counsel
महां ततो वै द्विगुणं रथश्वैव हिरण्मय: । मनोजवोौ वाजिनौ च दित्सितं ते महासुर,इन राजाओंकी अपेक्षा दूनी गौएँ और सुवर्ण-मुद्राएँ तुमने मेरे लिये देनेका विचार किया है। महादैत्य! इसके सिवा एक स्वर्णमय रथ, जिसमें मनके समान तीव्रगामी दो घोड़े जुते हों, तुम मुझे और देना चाहते हो
mahāṁ tataḥ vai dviguṇaṁ rathaś ca eva hiraṇmayaḥ | manojavau vājinaū ca ditsitaṁ te mahāsura ||
قال أغاستيا: «وفوق ذلك، قد عزمتَ أن تمنحني عطايا مضاعفة عمّا تُعطيه لأولئك الملوك—من البقر وقطع الذهب. ويا أسورا الجبار، إنك تنوي أيضًا أن تهبني عربةً من ذهب، مشدودةً إلى جوادين سريعين كالفكر.»
अगस्त्य उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of dāna (gift-giving): offerings are evaluated not merely by quantity but by intention and propriety, especially when directed toward a revered ascetic like Agastya.
Agastya addresses a mighty Asura, noting that the Asura plans to give him gifts exceeding those given by kings—double measures of cows and gold, plus a golden chariot drawn by two extremely swift horses.