Shloka 17
अगस्त्य-वातापि-उपाख्यानम्
Agastya and Vātāpi: Ilvala’s stratagem; Lopāmudrā’s emergence
यथैव हि नूगो राजा शिबिरौशीनरो यथा,तथा त्वमपि राजेन्द्र लब्धासि विपुलां श्रियम् । जैसे राजा नृग, उशीनरपुत्र शिबि, भगीरथ, वसुमना, गय, पूरु तथा पुरूरवा आदि नरेशोंने सदा तपस्यापूर्वक तीर्थयात्रा करके वहाँके जलके स्पर्श और महात्माओंके दर्शनसे पावन यश और प्रचुर धन प्राप्त किये थे; उसी प्रकार तुम भी तीर्थयात्राके पुण्यसे विपुल सम्पत्ति प्राप्त कर लोगे
yathaiva hi nṛgo rājā śibir auśīnaro yathā, tathā tvam api rājendra labdhāsi vipulāṃ śriyam.
قال لوماشا: «كما أن الملك نṛga، وكذلك شيبي ابن أُشينارا، نالا رخاءً عظيمًا، كذلك أنت أيضًا، يا أفضل الملوك، ستنال حظًّا وافرًا. فبالحجّ إلى التيرثا وبالتقشّف—بلمس المياه المقدّسة المطهِّرة وبمشاهدة الحكماء ذوي النفوس العظيمة—نال ملوكُ الأقدمين مجدًا طاهرًا وثروةً غزيرة؛ وهكذا ستنال أنت أيضًا سعةَ الرخاء بفضلِ ثوابِ الحجّ.»
लोगश उवाच
Educational Q&A
Pilgrimage undertaken with discipline and reverence—especially contact with sacred waters and the uplifting presence of great sages—generates puṇya that ripens into both ethical goods (pure fame) and worldly goods (prosperity), as exemplified by righteous kings of the past.
Lomaśa encourages the royal listener during the forest sojourn by citing exemplary kings such as Nṛga and Śibi: just as they gained renown and wealth through tapas and tīrtha-yātrā, so the present king too will attain abundant fortune through the merit of pilgrimage.