अध्याय ९० — लोमशोपदेशः तथा तीर्थयात्रानिश्चयः
Lomaśa’s Counsel and the Resolve for Pilgrimage
वेदज्ञौ वेदविद्वांसौ वेदविद्याविदावु भौ । ईजाते क्रतुभिर्मुख्यै: पुण्यैर्भरतसत्तम,भरतश्रेष्ठ! ये दोनों मुनि वेदज्ञ, वेदके मर्मज्ञ तथा वेदविद्याके पूर्ण जानकार हैं। इन्होंने पुण्यदायक उत्तम यज्ञोंद्वारा शंकरका यजन किया है
vedajñau vedavidvāṁsau vedavidyāvidāv ubhau | ījāte kratubhir mukhyaiḥ puṇyair bharatasattama ||
قال دهوميا: «يا خيرَ آلِ بهاراتا، إن هذين الحكيمين عالِمان بالڤيدا، عارفان بأسرار معانيها، متقنَان لعلومها. وبقرابينَ هي الأسمى والأكثرَ جلبًا للثواب، قد عبدا شانكَرا.»
धौम्य उवाच
True religious authority is grounded in deep Vedic knowledge and disciplined practice; worship offered through righteous, merit-producing rites is presented as a mark of spiritual credibility and dharmic conduct.
Dhaumya is describing two sages to the Bharata prince, emphasizing their qualifications as Veda-experts and noting that they have performed eminent, holy sacrifices as worship of Śaṅkara.