Shloka 14
युधिष्ठिरस्य अर्जुनप्रेषण-युक्तिवर्णनम् | Yudhiṣṭhira’s Rationale for Sending Arjuna and Request to Dhaumya
दिव्यं वर्षमहस्नं हि शाकेन किल सुव्रता । आहारं सा कृतवती मासि मासि नराधिप,नरेश्वर! कहते हैं उत्तम व्रतका पालन करनेवाली उस देवीने एक हजार दिव्य वर्षोतक एक-एक महीनेपर केवल शाकका आहार किया था। देवीकी भक्तिसे प्रभावित होकर बहुत-से तपोधन महर्षि वहाँ आये। भारत! उस देवीने उन महर्षियोंका आतिथ्य-सत्कार भी शाकके ही द्वारा किया
divyaṃ varṣa-sahasraṃ hi śākena kila suvratā | āhāraṃ sā kṛtavatī māsi māsi narādhipa ||
قال غُولاسْتْيَا: «أيها الملك، يُروى أن الإلهة—الثابتة على نذرها الرفيع—قد عاشت ألفَ سنةٍ إلهية، شهرًا بعد شهر، لا تتناول إلا الخُضرةَ الورقية. وقد تأثّر بتعبّدها كثيرٌ من الحكماء الزهّاد فجاؤوا إلى هناك؛ كما أن الإلهة نفسها استقبلت أولئك الرِّشي العظام وأكرمتهم بواجب الضيافة، مقدّمةً لهم الطعام البسيط نفسه من الخُضرة.»
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic discipline: steadfast austerity (a regulated, simple diet maintained over time) and the ethical duty of hospitality. True devotion is shown not only by personal restraint but also by honoring guests and sages with whatever one has, even if it is simple fare.
The speaker reports a tradition about a goddess who maintained a strict vow, living on leafy greens month after month for an immense span of divine time. Her devotion draws many ascetic seers to her, and she welcomes them respectfully, offering them the same simple food.