Kāmyake Arjuna-viyogaḥ — The Pandavas’ despondency in Kāmyaka during Arjuna’s absence
एकाकिनैव सुमहन्नलेन पृथिवीपते । दुःखमासादितं घोरें प्राप्तश्चाभ्युदय: पुन:,पृथ्वीपते! राजा नलने अकेले ही यह भयंकर और महान् दु:ख प्राप्त किया था; उन्हें पुनः अभ्युदयकी प्राप्ति हुई
ekākināiva sumahannalena pṛthivīpate | duḥkham āsāditaṃ ghore prāptaś cābhyudayaḥ punaḥ ||
قال بْرِهَدَشْفَا: «يا ربَّ الأرض، إنّ الملكَ نالا، وإن كان وحيدًا، قد وقع في شدةٍ مهولةٍ طاغية؛ ثم إنه بعد ذلك نال الازدهار من جديد.»
बृहदश्च उवाच
Even overwhelming suffering, endured with steadiness, need not be final; a person can rise again. The verse underscores resilience and the possibility of renewed prosperity after adversity.
Bṛhadaśva, instructing the king (Yudhiṣṭhira), points to King Nala’s experience: though Nala faced terrible misery while alone, he later regained success—offered as reassurance and moral encouragement.