Shloka 66
नलस्य बाहुकत्वेन ऋतुपर्णनगरप्रवेशः
Nala as Bāhuka enters Ṛtuparṇa’s city
सुभ्रू: सुकेशी सुश्रोणी सुकुचा सुद्विजानना । वर्चस्विनी सुप्रतिष्ठा स्वसितायतलोचना,उसकी भौंहें बड़ी सुन्दर थीं। केश मनोहर जान पड़ते थे। नितम्बभाग, स्तन, दन्तपंक्ति और मुख सभी सुन्दर थे। उसके मनोहर कजरारे नेत्र विशाल थे। वह तेजस्विनी और प्रतिष्ठित थी
subhrūḥ sukeśī suśroṇī sukucā sudvijānānā | varcasvinī supratiṣṭhā svasitāyatalocanā ||
قال بريهادشڤا: كانت ذاتَ حاجبين جميلين، وشَعرٍ بهيّ، ووركين متناسقين، وصدرٍ رشيق. وكانت أسنانها ووجهها آسرين، وعيناها الكبيرتان الداكنتان الطويلتان تخطفان القلوب. كانت متألّقة الحضور، عالية المنزلة بين الناس.
बृहृदश्च उवाच
Educational Q&A
The verse primarily serves narrative characterization: it portrays a woman’s outward beauty alongside social esteem (varcasvinī, supratiṣṭhā), suggesting that radiance and reputation function as markers of presence in epic storytelling rather than presenting a direct moral injunction.
Bṛhadaśva is describing a woman by listing auspicious and attractive features—brows, hair, hips, bosom, teeth, face, and eyes—culminating in her radiance and respected status, a common epic technique to introduce or highlight a significant figure.