नलस्य बाहुकत्वेन ऋतुपर्णनगरप्रवेशः
Nala as Bāhuka enters Ṛtuparṇa’s city
यद्यस्यस्मिन् वने राजन् दर्शयात्मानमात्मना । वीर! धर्मज्ञ! सत्यप्रतिज्ञ और पराक्रमी महीपाल! यदि आप इसी वनमें हैं तो राजन! अपने-आपको प्रकट करके मुझे दर्शन दीजिये
yady asmin vane rājan darśayātmānam ātmanā | vīra dharmajña satyapratijña parākramī mahīpāla yadi tvam asmin vane'si tad rājan ātmānaṁ prakaṭīkṛtya mama darśanaṁ dehi ||
قال بْرِهَدَشْوَا: «يا أيها الملك، إن كنت في هذه الغابة فاكشف عن نفسك بإرادتك، وامنحني رؤيتك. يا بطل—يا عارفَ الدَّرْمَة، يا صادقَ العهد، يا حاميَ الأرضِ القوي—إن كنت حقًّا في هذا الأجم، فاخرج ودعني أراك.»
बृहृदश्च उवाच
The verse praises and invokes royal virtues—knowledge of dharma, fidelity to vows, and valor—implying that true kingship is grounded in ethical steadfastness and self-controlled action (revealing oneself ‘by one’s own will’).
Bṛhadaśva addresses a king believed to be present in the forest and requests him to appear openly and grant an audience (darśana), using honorific epithets to identify and respectfully summon him.