Shloka 23
नलस्य बाहुकत्वेन ऋतुपर्णनगरप्रवेशः
Nala as Bāhuka enters Ṛtuparṇa’s city
कृशां दीनां विवर्णा च मलिनां वसुधाधिप । वस्त्रार्थप्रावतामेकां विलपन्तीमनाथवत्,पृथ्वीनाथ! मैं दीन, दुर्बल, कान्तिहीन और मलिन होकर आधे वस्त्रसे अपने अंगोंको ढककर अकेली अनाथ-सी विलाप कर रही हूँ। विशाल नेत्रोंवाले शत्रुसूदन आर्य! मेरी दशा अपने झुंडसे बिछुड़ी हुई हरिणीकी-सी हो रही है। मैं यहाँ अकेली रो रही हूँ। परंतु आप मेरा मान नहीं रखते हैं
bṛhadaśva uvāca | kṛśāṃ dīnāṃ vivarṇāṃ ca malināṃ vasudhādhipa | vastrārdha-prāvṛtām ekāṃ vilapantīm anāthavat ||
قال بْرِهادَشْفا: «يا سيّدَ الأرض، إنّها هزيلةٌ بائسةٌ شاحبةٌ متّسخة—لا يستر جسدَها إلا نصفُ ثوب—وحيدةٌ تنتحب كمن لا حاميَ له. وفي تلك الحال تبكي في عزلتها كظبيةٍ انفصلت عن قطيعها، وتعاتب البطلَ النبيل لأنّه لا يكرمها ولا يمنحها ما يليق من الاعتبار.»
बृहृदश्च उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical duty of a ruler (and, by extension, any powerful person) to recognize suffering and extend protection and respect to the vulnerable; neglect of such a person is presented as a moral failure.
Bṛhadaśva describes a woman in extreme distress—thin, dirty, and half-clothed—crying alone like one without support, and he frames her lament as a reproach that the noble hero has not shown her due regard or protection.