Shloka 13
कर्कोटक-उपदेशः
Karkoṭaka’s Counsel and Nala’s Concealment
ततः सा तीव्रशोकार्ता प्रदीप्तेव च मन्युना । इतश्वेतश्न रुदती पर्यधावत दु:खिता,तदनन्तर प्रचण्ड शोकसे पीड़ित हो क्रोधाग्निसे दग्ध होती हुई-सी दमयन्ती अत्यन्त दुःखी हो रोने और इधर-उधर दौड़ने लगी
tataḥ sā tīvrāśokārtā pradīpteva ca manyunā | itaś cetaś ca rudatī paryadhāvat duḥkhitā ||
ثم إن داميانتي، وقد غمرها حزنٌ نافذ كالسهم، وكأن نار الغضب قد أضرمت فيها، أخذت تبكي وتهرول هنا وهناك في ضيقٍ شديد—فانسكب أسفها إلى الخارج حركةً قلقةً مضطربةً لا تملك لها كبحًا.
ब॒हृदश्चव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how grief and anger can overwhelm discernment and drive a person into restless, uncontrolled action; it implicitly invites restraint (dama) and steadiness as ethical supports when suffering strikes.
Damayantī, struck by intense sorrow and burning anger, breaks into tears and runs about in different directions, showing her desperation and distress in the unfolding story of separation.