Chapter 40: Śiva in Kirāta Disguise Tests Arjuna
Mūka-vadha and the Contest
यस्मिज्छुलसहस््राणि गदाश्षोग्रप्रदर्शना: । शराश्षाशीविषाकारा: सम्भवन्त्यनुमन्त्रिते,मुझे वह अस्त्र प्रदान कीजिये, जिससे संग्राममें दानवों, राक्षसों, भूतों, पिशाचों, गन्धवों तथा नागोंको भस्म कर सकूँ। जिस अस्त्रके अभिमन्त्रित करते ही सहस्रों शूल, देखनेमें भयंकर गदाएँ और विषैले सर्पोके समान बाण प्रकट हों
yasmin śūla-sahasrāṇi gadāś cogrā-pradarśanāḥ | śarāś cāśīviṣākārāḥ sambhavanti anumantṛte ||
قال أرجونا: «هَبْ لي ذلك السلاح الذي به، في ساحة القتال، أُحيل الدانافا والراكشاس والبهوتا والبيشاشا والغندهرفا والناگا رمادًا—سلاحًا مسحورًا ما إن يُمَكَّن بالمانترا حتى تنبثق آلافُ الرماح، ومعها هراواتٌ مرعبة، وسهامٌ على هيئة أفاعٍ سامة.»
अजुन उवाच
The verse highlights the immense potency of mantra-empowered weapons and implicitly raises the ethical demand for restraint: such destructive power is sought not for cruelty but for safeguarding dharma against hostile, disruptive forces.
Arjuna petitions for a specific astra whose consecration by mantra instantly manifests overwhelming armaments—spears, fearsome maces, and serpent-like arrows—so he can defeat various non-human adversarial beings in battle.