Bhīmasena’s Discourse on Kāla, Resolve, and the Feasibility of Ajñātavāsa (भीमसेनस्य कालोपदेशः)
स व्यासवाक्यमुदितो वनाद् द्वैतवनात् ततः । ययौ सरस्वतीकूले काम्यक॑ं नाम काननम्,तदनन्तर वे व्यासजीकी आज्ञासे प्रसन्नतापूर्वक द्वैतववनसे काम्यकवनमें चले गये, जो सरस्वतीके तटपर सुशोभित है
sa vyāsavākyam udito vanād dvaitavanāt tataḥ | yayau sarasvatīkūle kāmyakaṃ nāma kānanam ||
ولمّا سُرَّ بكلام فياسا، غادر غابة دْفايتافانا، ومضى إلى الأحراج المسماة كاميَكا على ضفاف نهر سَرَسْوَتي. ويُبرز هذا الموضع أن قبول نصح الحكيم بإجلال يقود إلى فعلٍ منظمٍ موافقٍ للدارما، لا إلى تيهٍ اندفاعيٍّ بلا روية.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the value of heeding a realized teacher’s counsel: receiving guidance with a calm, pleased mind supports disciplined movement and right conduct (dharma) even amid hardship.
After being satisfied by Vyāsa’s instruction, the party leaves Dvaitavana and travels to the Kāmyaka woodland situated on the Sarasvatī’s bank, marking a transition in their forest sojourn.