Shloka 20
Bhīmasena’s Discourse on Kāla, Resolve, and the Feasibility of Ajñātavāsa (भीमसेनस्य कालोपदेशः)
न निद्रामधिगच्छामि चिन्तयानो वृकोदर । अतिसर्वान् धनुग्राहान् सूतपुत्रस्य लाघवम्,वृकोदर! सूतपुत्र कर्णके हाथोंकी फुर्ती समस्त धनुर्धरोंसे बढ़-चढ़कर है। उसका स्मरण करके मुझे अच्छी तरह नींद नहीं आती है
na nidrām adhigacchāmi cintayāno vṛkodara | ati sarvān dhanugrāhān sūtaputrasya lāghavam ||
قال يودهيشثيرا: «يا فْرِكودارا، لا أبلغ النوم، إذ إن ذهني لا يكفّ عن استحضار خِفّة ابن السُّوتا ومهارته السريعة في الرمي بالقوس. إن سرعته تفوق سرعة جميع حملة القسيّ؛ فكلما ذكرتُ رشاقة كارْنا لم يأتِني الراحة.»
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
A ruler’s mind must realistically assess threats and strengths; yet fixation and fear can erode inner steadiness. The verse highlights the ethical tension between prudent vigilance and anxiety that disturbs one’s peace.
In the forest-exile setting, Yudhiṣṭhira speaks to Bhīma, confessing that he cannot sleep because he keeps recalling Karṇa’s exceptional speed and skill in archery, which he judges superior to other bowmen.