Shloka 76
अध्याय ३३ — कर्म, दैव, हठ, स्वभाव और पुरुषार्थ पर द्रौपदी का उपदेश
Draupadī on Action, Fate, and Human Effort
इदमभ्यधिकं राजन ब्राह्मणा: कुरवश्च ते । समेता: कथयन्तीह मुदिता: सत्यसंधताम्,“महाराज! इसके सिवा, यह भी सुननेमें आया है कि ब्राह्मण और कुरुवंशी एकत्र होकर बड़ी प्रसन्नताके साथ आपकी सत्यप्रतिज्ञताका वर्णन करते हैं
idam abhyadhikaṃ rājan brāhmaṇāḥ kuravaś ca te | sametāḥ kathayantīha muditāḥ satyasaṃdhatām ||
قال فايشَمبايانا: «وفوق ذلك، أيها الملك، يُسمَع هنا أيضًا أن البراهمة وأبناء سلالة كورو، وقد اجتمعوا، يتحدثون بفرح عن ثباتك على الحق ووفائك بما عاهدت عليه.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse upholds satya and vow-keeping as central royal virtues: a king’s moral authority is strengthened when learned Brahmins and the wider community can publicly affirm his unwavering commitment to truth.
Vaiśampāyana reports an additional piece of public testimony: Brahmins and Kurus gather and, in a pleased mood, speak about the king’s reputation for keeping his word and remaining true to his promises.