Shloka 51
अध्याय ३३ — कर्म, दैव, हठ, स्वभाव और पुरुषार्थ पर द्रौपदी का उपदेश
Draupadī on Action, Fate, and Human Effort
भैक्ष्यचर्या न विहिता न च विट्शूद्रजीविका । क्षत्रियस्य विशेषेण धर्मस्तु बलमौरसम्,'क्षत्रियके लिये न तो भीख माँगनेका विधान है और न वैश्य और शूद्रकी जीविका करनेका ही। उसके लिये तो बल और उत्साह ही विशेष धर्म हैं
bhaikṣyacaryā na vihitā na ca viṭśūdra-jīvikā | kṣatriyasya viśeṣeṇa dharmas tu balam aurasam ||
قال فايشَمبايانا: «ليس للكشترية أن يتّخذ العيشَ بالسؤال سبيلاً، ولا أن يكتسب رزقَه بمهنٍ هي من شأن الفيشيا أو الشودر. فدَرمَه المميّز، على الخصوص، هو القوةُ الفطرية والحماسةُ الوثّابة.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse asserts varṇa-specific duty: a kṣatriya should not adopt livelihoods associated with begging or with vaiśya/śūdra occupations; his proper dharma is to rely on innate strength, courage, and martial energy to uphold his role.
In Vaiśampāyana’s narration, a normative statement about conduct is given: it delineates what forms of livelihood are considered inappropriate for a kṣatriya and emphasizes the warrior’s distinctive obligation toward valor and force as his rightful means of sustaining and protecting order.