Shloka 45
अध्याय ३३ — कर्म, दैव, हठ, स्वभाव और पुरुषार्थ पर द्रौपदी का उपदेश
Draupadī on Action, Fate, and Human Effort
विदितश्रैव मे धर्म: सततं चरितकश्न ते । जानन्तस्त्वयि शंसन्ति सुहृद: कर्मचोदनाम्,“मुझे मालूम है कि आपने सदा धर्मका ही आचरण किया है, इस बातको जानते हुए भी आपके हितैषी, सगे-सम्बन्धी आपको (धर्मयुक्त) कर्म एवं पुरुषार्थके लिये ही प्रेरित करते हैं
viditaś caiva me dharmaḥ satataṃ caritaś ca nṛpa te | jānantas tvayi śaṃsanti suhṛdaḥ karmacodanām ||
قال فايشَمبايانا: «أيها الملك، إني لأعلم علمًا يقينًا أنك ما برحت تسلك سبيل الدَّرْمَا. ومع ذلك، فمع إدراكهم التام لثباتك على الاستقامة، لا يزال محبوك وذوو قرباك يحثّونك على العمل—على بذل الجهد واتخاذ المبادرات التي توافق الدَّرْمَا».
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even a person known for unwavering dharma is still encouraged by well-wishers to engage in timely, dharma-aligned action; righteousness includes appropriate initiative, not mere passive virtue.
The narrator Vaiśampāyana addresses a king, acknowledging his established reputation for righteous conduct, and notes that the king’s friends and relatives—despite knowing this—continue to exhort him toward purposeful, dharmic action.