Shloka 19
अध्याय ३३ — कर्म, दैव, हठ, स्वभाव और पुरुषार्थ पर द्रौपदी का उपदेश
Draupadī on Action, Fate, and Human Effort
सर्वथा कार्यमेतन्न: स्वधर्ममनुतिष्ठताम् । काडुक्षतां विपुलां कीर्ति वैरं प्रतिचिकीर्षताम्,“हम अपने क्षत्रिय-धर्मके अनुष्ठानमें संलग्न हो वैरका बदला लेना चाहते हैं और संसारमें महान् यशका विस्तार करनेकी अभिलाषा रखते हैं, अतः हमारे लिये सब प्रकारसे युद्ध करना ही उचित है
sarvathā kāryam etan naḥ svadharmam anutiṣṭhatām | kṣatāṁ vipulāṁ kīrtiṁ vairaṁ praticikīrṣatām ||
قال فايشَمبايانا: «إن هذا، لنا، هو السبيلُ اللائق على كل وجه، ونحن ثابتون على أداء سْوَدْهَرْمَنا (واجبنا الخاص). وإذ نبتغي مجدًا عظيمًا ونطلب استيفاء الثأر من العداوة، فإن دخول القتال يليق بنا.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames warfare as 'proper' when aligned with svadharma (one’s rightful role-duty), yet it also reveals motivating impulses—seeking fame and repaying enmity—highlighting the ethical tension between duty-based action and desire-driven retaliation.
In Vaiśampāyana’s narration, the speakers (implicitly kṣatriyas) justify choosing battle: they claim it accords with their svadharma and will both avenge hostility and spread their renown.