जयेय॑ लोभमोहौ च क्रोधं चाहं सदा विभो । दाने तपसि सत्ये च मनो मे सततं भवेत्,विभो! मुझे ऐसा वर दीजिये कि मैं लोभ, मोह और क्रोधको जीत सकूँ तथा दान, तप और सत्यमें सदा मेरा मन लगा रहे
jayeyam lobha-mohau ca krodhaṃ cāhaṃ sadā vibho | dāne tapasi satye ca mano me satataṃ bhavet, vibho ||
قال يودهيشثيرا: «يا ربّ، امنحني هذه النعمة: أن أغلب على الدوام الطمعَ والوهمَ وكذلك الغضب؛ وأن يبقى قلبي موصولًا أبدًا بالصدقة والزهد (التبس) والصدق.»
युधिछिर उवाच
The verse teaches inner kingship: true victory is conquering greed, delusion, and anger, and keeping the mind steadily anchored in the dharmic triad of generosity (dāna), disciplined austerity (tapas), and truthfulness (satya).
Yudhiṣṭhira, in a supplicatory mode, asks a powerful being addressed as ‘vibhu’ for a boon—not for external power, but for moral strength and unwavering commitment to dharmic conduct.