Shloka 14
यक्षने कहा--कुन्तीनन्दन महाराज युधिष्ठिर! उस ब्राह्मणके अरणीसहित मन्थनकाष्ठको तो तुम्हारी परीक्षाके लिये मैं ही मृगरूपसे लेकर भाग गया था ।। वैशम्पायन उवाच ददानीत्येव भगवानुत्तरं प्रत्यपद्यत । अन्यं वरय भद्रं ते वरं त्वममरोपम,वैशम्पायनजी कहते हैं--इसके बाद भगवान् धर्मने उत्तर दिया कि (लो, अरणी और मन्थनकाष्ठ) तुम्हें दे ही देता हूँ। देवोपम नरेश! तुम्हारा कल्याण हो, अब तुम कोई दूसरा वर माँगो
vaiśampāyana uvāca | dadānīty eva bhagavān uttaraṃ pratyapadyata | anyaṃ varaya bhadraṃ te varaṃ tvam amaropama ||
قال فايشَمبايانا: عندئذٍ أجاب الربّ المبارك (دارما) قائلاً: «أُعطيه»، فأعاد عُدَّةَ الإيقاد (الأرَني) وأخشابَ الاحتكاك. «أيها الملك الشبيه بالخالِدين، ليحلّ بك الخير؛ والآن فاختر نعمةً أخرى.» وفي تلك اللحظة يتحوّل الممتحِن إلى مُنعِم: فبعد أن تبيّن لدارما صدقُ يودهيشثيرا وضبطُه لنفسه، ردَّ ما أُخذ ودعاه إلى طلب المزيد—مُؤطِّرًا النِّعَمَ بوصفها جزاءً للثبات الأخلاقي لا مجرّد شهوةٍ عابرة.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Righteous conduct under trial is what earns true reward: Dharma first tests integrity and composure, then restores what was taken and offers further grace, showing that boons follow ethical steadiness rather than impulsive wanting.
After the Yakṣa’s testing, the divine figure (Dharma) agrees to give back the fire-drill and churning-sticks and tells Yudhiṣṭhira—praised as ‘like an immortal’—to ask for another boon.