Shloka 6
ब्राह्मणार्थे पराक्रान्ता धर्मात्मानो यतव्रता: । क्लेशमार्च्छन्त विपुलं सुखोदर्क परंतपा:,द्वैतवनमें रहते समय कुन्तीपुत्र राजा युधिष्ठिर, भीमसेन, अर्जुन तथा माद्रीकुमार नकुल-सहदेव--इन सभी शत्रुसंतापी संयम-नियम-परायण धर्मात्मा पाण्डवोंने एक दिन एक ब्राह्मणके लिये पराक्रम करते हुए महान् क्लेश उठाया, परंतु उसका भावी परिणाम सुखमय ही हुआ
vaiśampāyana uvāca |
brāhmaṇārthe parākrāntā dharmātmāno yatavratāḥ |
kleśam ārcchanta vipulaṃ sukhodarka-paraṃtapāḥ ||
قال فَيْشَمْبَايَنَة: من أجل برَاهْمَنٍ، بذل أولئك الباندافا ذوو النفوس الصالحة—المنضبطون الثابتون على نذورهم—جهدهم في البأس ولاقَوا مشقةً عظيمة؛ غير أن عاقبته، يا مُحْرِقَ الأعداء، كانت مقدَّرةً أن تنتهي إلى السعادة.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Dharma may demand strenuous effort and even suffering when protecting the vulnerable (here, a brāhmaṇa), but righteous action—performed with restraint and fidelity to vows—tends toward a wholesome, happiness-bearing outcome (sukhodarka).
The narrator signals an episode in which the Pāṇḍavas, while living in the forest, undertake a courageous effort on behalf of a brāhmaṇa. They undergo severe hardship in the process, yet the narrator foreshadows that the final result will be auspicious and joyful.