Shloka 19
कुन्त्युवाच यद्येतदमृतादस्ति कुण्डले वर्म चोत्तमम् । मम पुत्रस्य यं वै त्वं मत्त उत्पादयिष्यसि,कुन्ती बोली--प्रभो! आप मेरे गर्भसे जिसको जन्म देंगे, उस मेरे पुत्रके कुण्डल और कवच यदि अमृतसे उत्पन्न हुए होंगे; तो भगवन्! आपने जैसा कहा है, उसी रूपमें मेरा आपके साथ समागम हो। आपका वह पुत्र आपके ही समान वीर्य, रूप, धैर्य, ओज तथा धर्मसे युक्त होना चाहिये
kunty uvāca yady etad amṛtād asti kuṇḍale varma cottamam | mama putrasya yaṃ vai tvaṃ matta utpādayiṣyasi |
قالت كونتي: «إن كانت تلك الحَلَق وتلك الدِّرعُ الفاضلة حقًّا منبثقةً من الأمْرِتَا، ومُعَدَّةً لابني الذي ستُنجِبه فيَّ، فليكن—يا ربّ—اتحادي بك على الوجه الذي أعلنتَه. وليكن ذلك الابن على مثالِك: ذا بأسٍ وجمالٍ وثباتٍ ووهجٍ، راسخًا في الدَّهَرما.»
सूर्य उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical tension between divine destiny and human propriety: Kuntī seeks assurance and conditions—especially the extraordinary signs (armor and earrings) and the child’s virtues—before consenting, emphasizing righteousness (dharma) and the ideal qualities expected of a divinely fathered hero.
In the account of Karṇa’s origin, Kuntī addresses Sūrya: she acknowledges the promised divine tokens (earrings and armor) for the son to be born from her and agrees to the union as stipulated, while praying that the child resemble Sūrya in valor, beauty, fortitude, energy, and dharma.