Shloka 1
हि आन () है 7 आम - इसी अध्यायके चौदहवें श्लोकमें सूर्यदेवने उस कारणका स्पष्टीकरण किया है। सप्ताधिकत्रिशततमो< ध्याय: सूर्यद्वारा कुन्तीके उदरमें गर्भस्थापन वैशम्पायन उवाच सातु कन्या बहुविध॑ ब्रुवन्ती मधुरं वच: । अनुनेतुं सहस्रांशुंन शशाक मनस्विनी,वैशम्पायनजी कहते हैं-जनमेजय! इस प्रकार राजकन्या मनस्विनी कुन्ती नाना प्रकारसे मधुर वचन कहकर अनुनय-विनय करनेपर भी भगवान् सूर्यको मनानेमें सफल न हो सकी
Vaiśampāyana uvāca | sā tu kanyā bahuvidhaṁ bruvantī madhuraṁ vacaḥ | anunetuṁ sahasrāṁśuṁ na śaśāka manasvinī ||
قال فايشَمبايانا: إنَّ الفتاة كونتي، على ما كان فيها من عزمٍ وثبات، وقد أرسلت ألوانًا من الكلام العذب المُستعطف، لم تستطع مع ذلك أن تُلين سَهَسْرَامْشُو (إله الشمس). وتُبرز هذه الحادثة توتّرًا أخلاقيًا بين اندفاع الشباب وقوة العطية الإلهية التي لا تُردّ إذا ما استُدعيت.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Sweet speech and earnest pleading do not always undo an action once a divine power has been invoked; the verse highlights ethical responsibility and the limits of human control when dealing with boons and sacred forces.
Kuntī, still a maiden, tries in many ways to persuade and appease the Sun-god (Sūrya), but she cannot succeed; the story is moving toward the irreversible consequence of the divine encounter initiated by her earlier act.