Shloka 23
Draupadī’s Lament and Theodicy: Dharma, Dice, and Īśvara’s Governance (Āraṇyaka-parva 31)
शिष्टैराचरितं धर्म कृष्णे मा स्माभिशड्किथा: । पुराणमृषिश्रि: प्रोक्त सर्वज्ञै: सर्वदर्शिभि:,कृष्णे! सर्वज्ञ और सर्वद्रष्टा महर्षियोंद्वारा प्रतिपादित तथा शिष्ट पुरुषोंद्वारा आचरित पुरातन धर्मपर शंका नहीं करनी चाहिये
śiṣṭair ācaritaṁ dharmaṁ kṛṣṇe mā smābhiśaṅkithāḥ | purāṇam ṛṣibhiḥ proktaṁ sarvajñaiḥ sarvadarśibhiḥ ||
قال يودهيشثيرا: «يا كṛṣṇā، لا تشكّي في هذه الدارما. إنها السُّنّة القديمة للنهج القويم، مارسها أهل الرُّقيّ وعلّمها الرِّشيّات الذين هم عليموْن بصيروْن. لذلك فهي جديرة بالثقة وبالثبات عليها، لا بالارتياب.»
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Dharma should be trusted when it is validated by śiṣṭācāra (the conduct of exemplary people) and by the testimony of far-seeing sages; one should not undermine such time-tested moral order through suspicion.
In the forest-exile context, Yudhiṣṭhira addresses Draupadī (called Kṛṣṇā), urging her not to doubt the established dharma, emphasizing that it is ancient and affirmed by sages and practiced by the righteous.