Shloka 15
तदनन्तर जब एक वर्ष पूरा हो गया और पृथाके प्रति वात्सल्य स्नेह रखनेवाले जपकर्ताआओंमें श्रेष्ठ ब्राह्मण दुर्वासाजीने उसकी सेवामें कोई त्रुटि नहीं देखी, तब वे प्रसन्नचित्त होकर पृथासे इस प्रकार बोले--“भद्रे! मैं तुम्हारी सेवासे बहुत प्रसन्न हूँ। शुभे! कल्याणि! तुम मुझसे ऐसे वर माँगो, जो यहाँ दूसरे मनुष्योंके लिये दुर्लभ हों और जिनके कारण तुम संसारकी समस्त सुन्दरियोंको अपने सुयशसे पराजित कर सको” || १२-- १४ || कुन्त्युवाच कृतानि मम सर्वाणि यस्या मे वेदवित्तम । त्वं प्रसन्न: पिता चैव कृतं विप्र वरैर्मम,कुन्ती बोली--वेदवेत्ताओं में श्रेष्ठ! जब मुझ सेविकाके ऊपर आप और पिताजी प्रसन्न हो गये तब मेरी सब कामनाएँ पूर्ण हो गयीं। विप्रवर! मुझे वर लेनेकी आवश्यकता नहीं है
vaiśampāyana uvāca | tadanantaram yadā ekaṃ varṣaṃ paripūrṇaṃ babhūva, pṛthāyāṃ prati vātsalya-snehaṃ dadhatāṃ japakartṝṇāṃ śreṣṭho brāhmaṇo durvāsāḥ tasyāḥ sevāyāṃ kiñcid api doṣaṃ na dadarśa | tataḥ sa prasannacitto bhūtvā pṛthām evam uvāca— “bhadre! ahaṃ tava sevayā bahu prasannaḥ | śubhe! kalyāṇi! tvam mattaḥ tādṛśān varān vṛṇīṣva ye ’tra anyamanuṣyebhyo durlabhāḥ syuḥ, yaiś ca tvaṃ sva-suyaśasā jagataḥ sarvāḥ sundarīḥ parājetuṃ śaknuḥ” || kuntī uvāca | kṛtāni mama sarvāṇi, yasya me vedavittama | tvaṃ prasannaḥ pitā caiva, kṛtaṃ vipra-varair mama | na me vara-grahaṇe prayojanam asti ||
قال ڤايشَمبايَنا: لما انقضت سنةٌ كاملة، لم يرَ البراهمن دُرڤاسا—وهو المتقدّم بين الزهّاد المواظبين على الجَپا (japa) والممتلئ عطفًا على پṛthā (كونتي)—أيَّ خللٍ في خدمتها. فلما سُرَّ قلبه قال لها: «يا سيدتي النبيلة! لقد رضيتُ غاية الرضا عن قيامكِ عليّ. يا ذات اليمن، يا المباركة—اسألي مني نِعَمًا يعسر على غيركِ من الناس نيلها هنا، وبها ستغلبين كلَّ جميلات الدنيا بحسن صيتكِ.» وقالت كونتي: «يا خيرَ من يعرف الڤيدا! لقد تمّت مقاصدي كلها، إذ قد رضيتَ عني ورضي أبي. يا أكرمَ البراهمة، لا حاجة لي أن أطلب نعمة.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Sincere, faultless service and hospitality toward a worthy guest is treated as a form of dharma that naturally brings blessings; yet Kuntī models restraint and humility by not demanding rewards, valuing the satisfaction of elders and the completion of duty over personal gain.
After a year of Kuntī’s attentive service, the sage Durvāsā finds no lapse and offers her rare boons. Kuntī replies that her desires are already fulfilled because Durvāsā and her father are pleased, so she does not ask for any boon.