Shloka 43
ऋषय ऊचु: निमज्जमानं व्यसनैरभिद्रुतं कुल नरेन्द्रस्य तमोमये हृदे । त्वया सुशीलब्रतपुण्यया कुलं समुद्धृतं साध्वि पुन: कुलीनया,ऋषि बोले--पतिव्रते! राजा द्युमत्सेनका कुल भाँति-भाँतिकी विपत्तियोंसे ग्रस्त होकर दुःखके अंधकारमय गढ़ेमें डूबा जा रहा था; परंतु तुझ-जैसी सुशीला, व्रतपरायणा और पवित्र आचरणवाली कुलीन वधूने आकर इसका उद्धार कर दिया
ṛṣaya ūcuḥ: nimajjamānaṃ vyasanair abhidrutaṃ kula-narendrasya tamo-maye hṛde | tvayā suśīla-vrata-puṇyayā kulaṃ samuddhṛtaṃ sādhvi punaḥ kulīnayā ||
قال الحكماء: «أيتها السيدة العفيفة الفاضلة! حين كانت سلالة هذا الملك، ديوماتسينا، تُقاسِي صنوف المصائب وتغوص في حفرةٍ مظلمةٍ من الحزن، كنتِ أنتِ—نبيلةَ المولد، رقيقةَ الخُلُق، ثابتةً على النذور، طاهرةً بالفضل—من انتشلتِ الأسرة ورفعتِ شأنها وأعدتِها إلى ما كانت عليه.»
गौतम उवाच
Educational Q&A
A family or kingdom overwhelmed by misfortune can be restored through steadfast virtue—especially the disciplined, vow-grounded integrity (vrata) and moral strength of a pativrata, whose conduct becomes a force of protection and renewal for the lineage.
The sages praise a noble, chaste woman for rescuing the royal family: the dynastic king, crushed by calamities and inner darkness, was ‘sinking,’ but through her good character, vows, and merit she restored the family’s standing and hope.