Shloka 97
ततोडब्रवीत् तथा दृष्टवा भर्तारें शोककर्शितम्,वश्रृश्चशुरभर्तृणां मम पुण्यास्तु शर्वरी । अपने पतिको इस प्रकार शोकसे कातर हुआ देख धर्मका पालन करनेवाली सावित्रीने नेत्रोंसे बहते हुए आँसुओंको पोंछकर कहा--“यदि मैंने कोई तपस्या की हो, यदि दान दिया हो और होम किया हो तो मेरे सास-ससुर और पतिके लिये यह रात पुण्यमयी हो
tato 'bravīt tathā dṛṣṭvā bhartāraṁ śokakarśitam | śvaśruś ca śvaśurabhartṝṇāṁ mama puṇyāstu śarvarī ||
قال ماركانديَيا: لما رأت سافيتري زوجها قد أنهكه الحزن، وهي الثابتة على الدارما، مسحت الدموع الجارية من عينيها وقالت: «إن كنت قد مارستُ تَقَشُّفاً، وإن كنت قد تصدّقتُ، وإن كنت قد قدّمتُ القرابين في القربان، فلتكن هذه الليلة مباركةً حاملةً للأجر لأمّ زوجي وأبي زوجي وزوجي».
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Personal spiritual merit (from tapas, charity, and ritual) is not portrayed as self-serving; it is ethically directed toward the welfare of one’s family and dependents. Savitri embodies dharma by converting her own virtue into a prayer for others’ good.
In Markandeya’s narration, Savitri sees her husband overwhelmed by sorrow. She composes herself, wipes her tears, and invokes the merit of her past austerities, gifts, and sacrifices so that the present night may become auspicious for her husband and her parents-in-law.