Shloka 23
Yakṣa-saṃvāda: Yudhiṣṭhira’s Interrogation at the Guarded Water
सावित्र्या ग्लायमानायास्तिष्ठन्त्यास्तु दिवानिशम् । नारदेन यदुक्तं तद् वाक्यं मनसि वर्तते,इधर सावित्री निरन्तर चिन्तासे गली जा रही थी। दिन-रात सोते-उठते हर समय नारदजीकी कही हुई बात उसके मनमें बनी रहती थी--वह उसे क्षणभरके लिये भी नहीं भूलती थी
sāvitryā glāyamānāyās tiṣṭhantyās tu divāniśam | nāradena yad uktaṃ tad vākyaṃ manasi vartate ||
كانت ساڤيتري واقفةً هناك، تذوي من القلق ليلًا ونهارًا؛ وكانت كلماتُ نارَدَ التي قالها تدور في خاطرها بلا انقطاع. لم تستطع أن تُبعدها عن نفسها لحظةً واحدة، إذ كانت تضغط على قلبها على الدوام.
इुमत्सेन उवाच
Educational Q&A
A sage’s truthful warning, once heard, can become a moral and psychological burden that tests one’s steadiness; dharma here is shown as endurance and vigilant awareness in the face of impending fate.
Sāvitrī, remembering Nārada’s earlier words about the danger ahead, grows inwardly distressed; she remains constantly preoccupied with that prophecy, unable to forget it day or night.