Shloka 7
Karṇa–Sūrya Saṃvāda: Satya, Dāna, and the Amoghā Śakti (कर्ण–सूर्यसंवादः)
अड्ढदस्त्वथ लड्काया द्वारदेशमुपागतः । विदितो राक्षसेन्द्रस्य प्रविवेश गतव्यथ:,(श्रीरामचन्द्रजीकी आज्ञासे) महाबली अंगद दूत बनकर लंकापुरीके द्वारपर आये। राक्षतराज रावणको उनके आगमनकी सूचना दी गयी। फिर अनुमति मिलनेपर उन्होंने निर्भय होकर पुरीमें प्रवेश किया। अनेक करोड़ राक्षसोंके बीचमें जाते हुए अंगद मेघोंकी घटासे घिरे हुए सूर्यदेवके समान सुशोभित हो रहे थे
aḍḍhadastv atha laṅkāyā dvāradeśam upāgataḥ | vidito rākṣasendrasya praviveśa gatavyathaḥ ||
قال ماركانديّا: «ثم إن أنغَدَةَ الجبّار، رسولًا بأمرِ شري راماچندرا، بلغ بوابةَ لَنْكا. فبُلِّغ سيّدُ الرّاكشَسَة (رافَنا) بقدومه. فلما أُذِن له دخل المدينةَ بلا خوف. وكان وهو يمضي بين رَاكشَسَةٍ لا يُحصَون يلمع كالشمس تحفّ بها كُتَلُ السحاب—متألّقًا، ثابتًا، لا يلين في أداء واجبه.»
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dūta-dharma: an envoy must carry out the assigned mission with composure and fearlessness, even among enemies. Ethical strength is shown as steadiness under threat and fidelity to one’s duty.
Aṅgada arrives at Laṅkā’s gate as Rāma’s envoy. His arrival is reported to Rāvaṇa, and after permission he enters the city unafraid, appearing radiant amid the assembled Rākṣasas.