Shloka 14
Karṇa–Sūrya Saṃvāda: Satya, Dāna, and the Amoghā Śakti (कर्ण–सूर्यसंवादः)
राजर्षयश्न निहता रुदत्यश्न हृता: स्त्रिय: । तदिदं समनुप्राप्तं फलं तस्यानयस्य ते,“तुमने बल और अहंकारसे उन्मत्त होकर पहले जिन वनवासी ऋषियोंकी हत्या की, देवताओंका अपमान किया, राजर्षियोंके प्राण लिये तथा रोती-बिलखती अबलाओंका भी अपहरण किया था, उन सब अत्याचारोंका फल अब तुम्हें प्राप्त होनेवाला है”
rājarṣayaś ca nihatā rudatyaś ca hṛtāḥ striyaḥ | tad idaṃ samanuprāptaṃ phalaṃ tasyānayasya te ||
قال ماركاندييا: «لقد قُتِلَ الحكماءُ الملوك، وسُبِيَتِ النساءُ وهنّ يصرخن من الكرب. وها قد نزل بك الآن ثمرُ إثمك؛ فإن العنفَ والكبرَ اللذين أطلقتَهما من قبل قد نضجا إلى عاقبةٍ لا مفرّ منها».
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Unrighteous acts—killing the virtuous and harming the helpless—inevitably yield their ‘fruit’ (phala). The verse frames suffering not as random, but as the moral consequence of adharma.
Mārkaṇḍeya points to past atrocities—slaying royal sages and abducting weeping women—and declares that the present calamity is the ripened result of those misdeeds.