Shloka 45
Sūrya’s Counsel to Karṇa on Indra’s Intended Request
Kuṇḍala–Kavaca Discourse
अनेकशततविस्तीर्ण योजनानां महोदधिम् | तिमिनक्रझषावासं चिन्तयन्त: सुदु:ःखिता:,“उस महासागरका विस्तार कई सौ योजनोंमें था। उसमें तिमि, मगर और बड़े-बड़े मत्स्य निवास करते थे। उसके इस स्वरूपका स्मरण करके हम सब लोग बहुत दुःखी हो गये
anekaśatatavistīrṇaṃ yojanānāṃ mahodadhim | timinakrajhaṣāvāsaṃ cintayantaḥ suduḥkhitāḥ |
«ذلك المحيط العظيم يمتد مئات اليوجَنات. وهو مأوى للتِّيمي—حيتانٍ عظام—وللمكارا ولأسماكٍ هائلة. وإذ تذكّرنا ذلك الاتساع المروّع وما فيه من مخلوقات، غمرنا جميعًا حزنٌ عميق.»
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how contemplation of overwhelming dangers and vastness can intensify human sorrow; it implicitly points to the mind’s role in magnifying fear and suffering through remembrance and reflection.
Mārkaṇḍeya describes a colossal ocean, inhabited by terrifying sea-creatures, and says that remembering its immense and perilous nature caused the group to become profoundly distressed.